سير و توالي زمان در چند واژه زبان فارسي

Time line and time sequences in Persian

پژوهش حاضر به بررسي شيوه‌هاي واژگاني شدن زمان در چند واژه فارسي با تكيه بر پژوهش‌هاي انجام شده در زبان‌هاي انگليسي، چيني مانداريني و كره‌اي مي‌پردازد. هدف آن مشخص كردن جهت خط سير زمان و تعيين زاويه‌ديد استفاده شده توسط تجربه‌گر براي درك توالي رويدادها و واحدهاي زماني مي‌باشد. براي رسيدن به اين هدف، آراي رادن (2011) در چارچوب زبان‌شناسي شناختي به كار گرفته شده است. داده‌ها از زبان فارسي معاصر انتخاب شده‌اند و واحدهاي زماني كم‌ بسامد در فارسي امروز نيز از لغت‌نامه دهخدا برگرفته ‌شده‌اند. در نهايت، نتيجه گيري مي‌شود كه خط سير زمان در زبان فارسي افقي است، همچنين زمان گذشته در پشت سر و زمان آينده در مقابل روي تجربه‌گر درك مي‌شوند. از طرف ديگر، تجربه‌گر از زاويهديد ناهمسو و همسو براي درك رويدادها استفاده مي‌كند، اما واژگاني شدن توالي واحدهاي زماني با استفاده از زاويه‌ديد ناهمسو و به صورت دوسويه انجام مي‌شود.

This paper, based on researches in other languages such as English, Mandarin and Korean, is concerned with how time is lexicalized in Persian. Determining the orientation of time-line and perspectives adopted by observer to conceptualizing events and units of time is the goal of this paper. The study has been done in light of Radden (2011) ideas in the framework of Cognitive Linguistics. The data has been mainly chosen from contemporary Modern Persian and some from Dehkhoda dictionary. Results demonstrate that the orientation of time-line is conceived of as frontal, the future is seen as INFRONT of the observer and the past as BEHIND the observer. Sequences of events are conceptualized using both ego-aligned and ego-opposed perspectives, but sequences of units are lexicalized using ego-opposed perspective, so they are bidirectional sequences.