تحليلِ گفتمان پارِسيا در روايتِ حسنكِ وزير

Parrhesia Discourse Analysis in Hasanak the Vizier Story

تاريخ گرايان كهن، متن را در درجه اوّل اهميّت قرار مي دادند و تاريخ را در حكم پس‌زمينه مي دانستند. آن‌ها بر آن بودند كه تاريخ، بازتاب دقيقي از رخدادهاي واقعي است و تاريخ نگاران بدون هيچ شايبه حُبّ و بغضي، وقايع را آن گونه كه حادث شده است ترسيم مي كنند، ولي تاريخ‌گرايان نوين، درست عكس آن مي انديشند و تصريح مي كنند كه كُلّ تاريخ واجد كيفّيتي ذهني است؛ زيرا افرادي نوشته اند كه جانبداري هاي شخصي شان در تفسير آن ها از تاريخ تاثير گذاشته است. اين تاريخ‌گرايان مطرح مي كنند كه تاريخ يكي از بسيار گفتمان ها يا شيوه هاي ديدن و انديشيدن درباره دنياست. نوشته حاضر بر اساس نظريه تاريخ‌گرايي نوين به تحليل گفتمان پارِسيا، در داستان حسنك وزير مي پردازد. پارِسيا اصطلاحي يوناني است به معناي راستگويي و رُك گويي و «ميشل فوكو» آن را از متون يوناني گرفته است. پارسياستِس، كسي است كه هر آن چه در ذهن دارد را بيان مي كند. پرسشي كه ذهن نگارندگان را به خود مشغول داشته، اين است كه آيا با توجّه به ايده فوكو مي توان سلطان مسعود و حسنك را پارسياستِس دانست؟ از اين رو، به تحليل داستان حسنك وزير با توجّه به چرخش زباني مي پردازند.

The old historians would prioritize the text and consider the history as background. They believed history is an accurate reflection of real events and that historians illustrate the events without any favoritism or discrimination just as they have taken place. However, modern historians believe the opposite and reiterate that the whole history discloses the mentality, because it is written by people whose personal biases have influenced their interpretation of the history. These historians state that the history is one of the many discourses or ways of seeing and thinking about the world. The present paper studies Parrhesia discourse analysis in the story if Hasanak the Vizier based on the theory of modern historians. Parrhesia is a Greek term meaning honesty derived from Greek texts by Michel Foucault. Parrhesiastes is one who expresses whatever goes on his mind openly and truthfully. The question posed in this study is that can we consider Sultan Masoud and Hasanak as Parrhesiastes according to Foucault’s idea? Thus, the story ofHasanak the Vizier is analyzed according to the linguistic cycle.