بررسي نوستالژي آرمان شهر در اشعار شاعران معاصر

A Review on Utopia’s nostalgia in the Poems of Contemporary Poets

آرمان شهر، جامعه اي است كه در آن جا مردم در رستگاري كامل زندگي مي كنند و هيچ اثري از رنج، اندوه، بيماري و امثال اينها نيست. در گستره ي شعر معاصر نيز شاعران هر يك با برداشت هاي ويژه ي خود و براي ايستادگي در برابر سختي ها و دلتنگي هاي روزگار و رهايي از آن ها به ترسيم آرمان شهر در شعر خود پرداخته اند. مهمترين خاستگاه فكري آرمان شهر در شعر شاعران معاصر را مي توان كهن الگو ها، ايران باستان و اساطير، بهشت زميني و انديشه ي ظهور منجي و مهدويت بر شمرد. اين عنصر به عنوان يكي از نمود هاي نوستالژي در شعر شاعران معاصر نمود يافته است. هدف پژوهش حاضر بررسي عوامل و ابزار شكل گيري ذهن شاعران و چگونگي پناه بردن شان به آرمان شهر است و هدف ثانوي بررسي شاخص هاي نوستالژي در ساختار اين آرمان شهر ذهني است. روش تحقيق در توصيفي ـ تحليلي و به شيوه ي كتابخانه اي است.

Utopia is a society where people live in salvation. There is no effect of pain, sorrow, sickness and so on. Also in the realm of contemporary poetry each poet with his own perception and to stand against hardships and glooms of the time and to eliminate them, design the utopia in his poem. The most important intellectual originsof the Utopia in the contem porary poetry consist of the ancient Iran mythology, Greek philosophy, Farabi’s utopia and the Shia philosophy about Imam Mahdi. This element as one of the aspects of nostalgia has been analyzed in the poems of Mahdi Akhavan Sales, Mastaneh Soltani (ZhalehIsfahani), Gheisar Aminpoor, Foroogh Farrokhzad and Sohrab Sepehri. This descriptive-analytic research aims to investigate the causes of forming Utopia and reasons that poets resorted to it.There search method is descriptive-analytic and Manner Library.