ارزيابي وضعيت هموسيستيين پلاسما در بيماري ديابت مليتوس القاي شده با استرپتوزوتوسين در خرگوش

دراين تحقيق مقادير هموسيستئين پلاسما، به عنوان يك ريسك فاكتور مستقل در بيماري هاي قلبي-عروقي، در ديابت القائي ناشي از استرپتوزوتوسين در خرگوش سفيد نيوزيلندي مورد سنجش و ارزيابي قرار گرفت. در اين تحقيق 12 سر خرگوش نر سفيد نيوزيلندي انتخاب و به 2 گروه مجزا (تيمار و شاهد) تقسيم گرديد. پس از اطمينان از سالم بودن خرگوش ها (طبيعي بودن مقادير گلوكز، اوره و كره آتينين پلاسما)، به گروه تيمار استرپتوزوتوسين با دوز 65 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم به صورت تك دوز و از طريق وريد مارژينال تزريق گرديد و به گروه تيمار نيز سالين نرمال با دوز مشخص تزريق شد. در ادامه 24، 48 و72 ساعت و سپس هر هفته يكبار تا 12 هفته از وريد مارژينال خرگوش ها خونگيري به عمل آمد و مقادير هموسيستئين، انسولين و گلوكز پلاسما مورد سنجش و ارزيابي آماري قرار گرفت. نتايج حاكي از افزايش معني دار (01/0p < ) هموسيستئين و گلوكز و كاهش معني دار (01/0p < ) انسولين پلاسماي گروه تيمار در مقايسه با گروه شاهد در طول 12 هفته از مطالعه بود. در اين مطالعه علي رغم كاهش انسولين پلاسما، افزايش هموسيستئين پلاسما به عنوان ريسك فاكتور مستقل در بيماري-هاي قلبي-عروقي در خرگوش سفيد نيوزيلندي مشاهده شد.