مقايسه مفهوم صالح در قرآن با مفهوم صديق در مزامير داوود

A Comparison between "Sālih" in Quran and "Saddīq" in the book of Psalms

قرآن كريم در آيه 105 سوره انبيا از زبور اين گونه نقل مي‌كند: «صالحان زمين را به ارث مي‌برند.» در كتاب مقدس، مشابه اين نقل قول را مي‌توان در ميزمور 37:29 يافت: ????????????????????????????????????????????????????. مقايسه اين دو نقل نشان مي‌دهد كه در قرآن «صالح» معادلِ واژه «????????» (صديق) در زبان عبري به كار رفته است. اين همسان‌سازي قرآني اين اجازه را مي‌دهد كه به مقايسه اين دو واژه در قرآن و مزامير بپردازيم. مقايسه كاربردهاي «صالح» در قرآن و «????????» (صديق) در مزامير نشان مي‌دهد كه: 1. صديق در مزامير عموماً يا براي وصفِ خداوند به كار رفته است، يا وصفِ انسان؛ و صالح در قرآن عموماً يا براي وصفِ عملِ انسان به كار رفته است، يا براي وصفِ انسان؛ 2. اين دو واژه- تا جايي كه در وصفِ انسان به كار رفته‌اند- دلالت معنايي مشتركي در قرآن و مزامير دارند؛ و 3. كاربرد قرآني- زبوريِ اين مفهوم را مي‌توان با مفهوم «اصطفاي الاهي» مرتبط دانست.

There is a quotation in the Holy Quran (21:105) from the book of Psalms: “The righteous shall inherit the earth”. A similar sentence can be found in Psalm (37:29). A comparison between these verses would illustrate that “Salih” is the Quranic equivalent of the Hebrew word “Saddiq”. This equivalence would allow us to compare usages of “Salih” in Quran and “Saddiq” in the book of Psalms. This comparative study will show that: (a) on the one hand, “Saddiq” has been used in Psalms either as an attribute of God or as a description of some peoples and on the other, “Salih” has been used in Quran for describing either some peoples or their acts; (b) These two words have similar usages in Psalms and Quran to the extent that they have been used for the description of some peoples and (c) the Qurano-psalmic use of this notion can be linked with the concept of “divine selection(istif?)”.