رابطه بين هوش هيجاني و به كارگيري مولفه‌هاي تدريس اثربخش استادان دانشگاه علوم پزشكي مازندران

The Relationship between Emotional Intelligence and Implementation of Effective Teaching Components by Faculty members in Mazandaran University of Medical Sciences

مقدمه: امروزه توانايي تنظيم و مديريت هيجانات استادان در كلاس درس، مقوله‌اي بسيار مهم و تعيين‌كننده براي تدريس موفق و موثر است. هدف اصلي پژوهش حاضر، تعيين رابطه بين هوش هيجاني استادان و اثربخشي تدريس و به كارگيري مولفه‌هاي تدريس اثربخش استادان دانشگاه علوم پزشكي بود. روش‌ها: دراين پژوهش توصيفي همبستگي جامعه آماري شامل كليه استادان دانشگاه علوم پزشكي مازندران بود كه در سال تحصيلي 92-91 مشغول به تدريس بودند (393نفر). مطابق با جدول حجم نمونه كرجسي و مورگان، 191 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش حاضر شامل پرسشنامه محقق‌ساخته تدريس اثربخش و پرسشنامه هوش هيجاني بار _ ان بود. تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش با استفاده از شاخص‌هاي آمار توصيفي و همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون انجام شد. نتايج: بين متغير هوش هيجاني استادان با انجام تدريس اثربخش توسط آنها رابطه معناداري مشاهده شد (05/0p < ). هوش هيجاني استادان با ضريب معناداري قدرت پيش‌بيني تدريس اثربخش را نشان داد (78/0, B= 0005/0p < ). بين هوش هيجاني استادان و به كارگيري همه مولفه‌هاي تدريس اثربخش(طراحي تدريس، اجراي آموزش، مديريت كلاس درس، روابط انساني، ارزشيابي و برخورداري از ويژگي‌هاي مطلوب شخصيتي) رابطه معناداري وجود داشت (05/0p < ). نتيجه‌گيري: نتايج بيانگر آن بود كه با كنترل متغيرهاي سن، جنس و تحصيلات استادان، فاكتور هوش هيجاني قادر است با قدرت بالايي اثربخشي تدريس استادان را پيش‌بيني نمايد. به بيان ديگر، برخورداري استادان از هوش هيجاني بالا، مي‌تواند عاملي تعيين‌كننده در اثربخشي تدريس آنان باشد.

Introduction: The ability to set and manage faculty members’ emotions in classrooms is an important and determinant factor in successful and effective teaching. The main objective of this study was to determine the relationship between emotional intelligence and effectiveness of teaching and implementation of effective teaching components by faculty members of Mazandaran University of Medical Sciences. Methods: This descriptive study was conducted on 393 faculty members of Mazandaran University of Medical Sciences who were teaching in 2012-2013 academic years. A sample of 191 faculty members was selected according to krejcie and Morgan’s sample size table. Research tools were a research-made effective teaching questionnaire and Bar-Ann emotional intelligence questionnaire. The collected data were analyzed using descriptive statistics, Pearson Correlation and Regression analysis. Results: The findings showed a significant relationship between faculty members’ emotional intelligence and their effective teaching (p < 0.05). Their emotional intelligence was able to predict the effective teaching with a significant coefficient (B=0.78, p < 0.0005). There was a significant correlation between faculty members’ emotional intelligence and implementation of all the components of effective teaching (teaching design, education, classroom management, human relations, assessment, and desired personality traits) (P < 0.05). Conclusion: The results indicated that by controlling variables such as age, gender, and education of faculty members, emotional intelligence can strongly predict the effectiveness of their teaching. In other words, faculty members` high emotional intelligence could be a determining factor for their effective teaching.