رنج تنهايي در مثنوي معنوي

"The Pain of Solitude in Mathnawi"

مولوي (604-672 ق) عارف و شاعر بي‌نظير ادبيات عرفاني فارسي كه معرفت، تجربه و آفرينندگي را يك جا جمع كرده است و در عصر خود و پس از مرگش جدي گرفته شده آثاري به يادگار گذاشت كه گرد كهنگي به خود نديده‌اند و همچنان محل رجوع و بحث و تامل‌اند. اين دفتر حيات بخش مشحون از تعاليم و نظريات است. مولوي عارف و شاعر انسان است از اين رو درد و رنج بشري را خوب مي‌فهمد و البته راه حل‌هاي مفيد و رهايي بخشي ارايه مي‌كند. تنهايي كه از بحران‌هاي انسان معاصر است در مثنوي او بازتاب قابل توجهي يافته است. اين كه آدمي تصور كند كه در دنيا نه كسي در انديشه اوست، نه در دلي جايي دارد و نه كسي مي‌خواهد به او كمكي كند و يا از مشكلاتش بكاهد در يك كلام تنهايي را فراهم مي‌آورد. اما مولوي ذاتاً انسان را تنها نمي‌داند در عين اين كه بر نياز ذاتي انسان به همراه (دروني ـ بيروني) صحه مي‌گذارد. از اين جهت درصدد بر مي‌آيد تا رنج تنهايي را مورد توجه قرار دهد و براي درمان آن نسخه‌اي بپيچد. نويسنده در اين مقاله كوشيده است تنهايي در مثنوي را با عنايت به مفاهيمي چون معنا، مباني، علل، انواع و راه‌هاي رهايي بكاود و طبقه‌بندي و تحليل كند.