تحليل مضامين پارادوكسيكال مولوي بر اساس روش تحليلي يونگ

The Analysis of Paradoxical Contents of Molavi Based on the Analytic Method of Jung

در اين مقاله نخست منظورمان را از واژه «پارادوكسيكال» روشن مي سازيم. سپس در قالب سه الگوي اساسي خواهيم ديد كه تعابير پارادوكسيكال مولوي، يا به ابزاري بلاغي براي آراستن سخن فروكاسته شده، يا در قالب شطحيات خوانده شده و يا به روشي منطقي براي تفهيم مطلب تقليل يافته است. اين الگوها، هرچند در اغلب مواضع راهگشا هستند اما بيشتر در صدد حل وفصل معضل پارادوكس هستند تا معرفت شناسي آن. در اين مقاله، با توجه به تفسيري كه يونگ از پارادوكس‌هاي بنيادين در وجود آدمي ارايه مي-دهد، چشم‌انداز جديدي براي تحليل اين مسيله در انديشه مولوي ارايه شده است. توجه داريم كه اين مقاله مقارنه و مقايسه انديشه مولوي و يونگ نيست؛ بلكه صورت‌بندي الگوي يونگ براي تحليل پارادوكس، و به‌كارگيري اين الگو در انديشه مولوي است. بر اساس اين الگو، عارف در ژرف ترين سطوحِ «خويشتن» با پارادوكسي وجودي روبه‌روست و اين تناقض عميق را تضمين كننده بالندگي خويش و حصول معرفت مي پندارد.