ساحت اخلاقي زبان در انديشه لويناس

Levinas on the Ethical Dimension of Language

نسبت زبان و اخلاق معمولاً بدين گونه توصيف مي شود كه آنچه مي گوييم (يا نمي گوييم) ممكن است از حيث اخلاقي درست يا نادرست باشد. امانويل لويناس، فيلسوف پديدارشناس فرانسوي، بر آن است كه اين نسبت بسيار بنيادي‌تر است؛ به اين معني كه زبان با اخلاق و ديگري پيوند ذاتي دارد. در اين مقاله نشان داده مي شودكه لويناس چگونه با تمايزي كه ميان «گفته» و «گفتن» و دلالت آن‌ها مي نهد، بر وفق فلسفه ديگر انديش خود، اين نسبت بنيادين و وجوه پيدا و ناپيداي آن را از منظري پديدار شناسانه كاوش مي كند. همچنين اين مقاله نشان مي دهد كه او با طرح انديشه تحويل «گفته» به «گفتن» مي كوشد روندي را توصيف كند كه ما را به سر چشمه زبان مي رساند.در انتها نيز به اهميت و امتياز اين قسم نگرش به زبان در قياس با نگرش‌هايي كه وجه غيرنگرانه زبان را به ديده نمي گيرند، اشاره خواهد شد.

The relation between language and morality is usually described by focusing on the fact that what we say could be right or wrong. Emmanuel Levinas claims that the relation is much more fundamental in that language is essentially connected with morality (to use Levinas’s term). This paper shows the way in which Levinas, by distinguishing the said (le dit) from the saying (le dire), explores the basic relation according his otherregarding philosophy. Also the paper demostrates that Levinasian reduction is an riginal way to make the moral origin of language accessible