كثرت‌گرايي سياسي: ميان نظريه و واقعيت

Political Pluralism: In-between Theory and Reality

از بنيادي ترين پرسش هاي پيش ِ روي سياست پژوهان، موضوع قدرت، الگوهاي توزيع آن، كيفيت رابطه حكومت با شهروندان و گروه‌ها و ميزان تاثيرگذاري آنها بر فرايند تصميم‌گيري سياسي است. هدف كثرت گرايي در مقام رويكردي نظري به سياست نيز تبيين و ارزيابي اين مسايل بود. از اينرو سياست را عرصه رقابت گروه‌هاي مختلفي تعريف مي كرد كه به دليل دسترسي شان به منابع متفاوت، هيچ يك قادر به تسلط كامل بر سايرين نبوده، تصميمات سياسي نيز حاصل توازن نيروها و فرايندي گشوده تلقي مي‌گشت. اين مقاله پس از تبيين اين رويكرد در پيوند با انديشه دموكراسي و مقايسه برداشت هاي متقدم و متاخر از آن، به بررسي دلا لت هاي عيني آن در نظم سياسي مي‌پردازد تا صحت تحليل هاي آن را در عمل ارزيابي كند. بنابراين در پاسخ به اين پرسش كه آيا واقعيت سياسي موجود، مويّد مفروضات تيوريك رويكرد كثرت گراست، موضعي بينابيني (بسته به نوع برداشت از كثرت گرايي) اتخاذ مي كند.

Power, its distribution, and the quality of government relation with citizens and groups and the amount of their influence on the political decision-making processes are of the most fundamental questions encountering politics researchers. The aim of pluralism in status of a theoretical approach toward politics is specification and measurement of these issues; therefore, it defines politics as the arena of competition for different groups who have access to different sources; as a result, no single group can dominate others completely, and political decisions were seen as the outcomes of balance among forces and an open process. After specifying this approach in association with the democratic thought and the comparison of previous and recent conclusions of it, this article reviews its concrete implications in political order so as to assess the accuracy of its analyses in practice; therefore, in answering to this question that do the available political reality assert the theoretical hypotheses of the pluralist approach, it takes an intermediate status (depending on the kind of conclusion from pluralism).