كاركرد رهيافت بازآفريني پايدار شهري محلّه‎هاي حاشيه‎نشين (مطالعه‎ي موردي: محلّه‎ي سعدي شيراز)

با مطرح‎شدن اصول توسعه‎ي پايدار و لزوم توجّه به همه‎ي ابعاد وجودي شهر، شامل زيست‎محيطي، اقتصادي، فرهنگي و كالبدي، به‎عنوان اساس توسعه‎ي پايدار شهري، مشكل مناطق حاشيه‎نشين نيز وارد مرحله‎ي مطالعاتي جديدي شده است. در مقاله‎ي پيش‎رو، براي دست‎يابي به هدف پژوهش كه همانا تحليل ميزان پايداري مناطق حاشيه‎نشين و استفاده از رويكرد بازآفريني پايدار، براي حلّ پايدار مشكلات اين مناطق است، از روش تحليلي ـ توصيفي با استفاده از تعيين متغيّر‎هايي در هر يك از ابعاد پايداري شهري استفاده شده است. در ادامه براي تعيين راهبردهاي بازآفريني پايدار شهري، از ماتريس نقاط قوّت، نقاط ضعف، فرصت‎ها و تهديدها (SWOT) استفاده‎شده و با تعيين موقعيّت محلّه‎ي سعدي در ماتريس داخلي و خارجي (EI) راهبردهاي قابل ‎قبول مشخّص شده‎اند. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‎دهد، بُعد بالاي خانوار، نسبت جنسي بالا، درصد بي‎سوادي، تراكم جمعيّتي بالا، ميزان پايين امنيّت، فرهنگ غالب فقر و جمعيّت بالاي مهاجران غير ايراني، مشكلاتي را در محلّه ايجاد كرده كه به ناپايداري اجتماعي و فرهنگي منجر شده است. هچنين به‎دليل پايين‎بودن سطح سواد و تحصيلات، سطح پايين درآمد، نرخ بالاي بيكاري و اشتغال افراد به مشاغل سطح پايين و به‎دنبال آن سطح درآمد پايين ساكنان، از عوامل عمده‎ي ناپايداري اقتصادي محلّه هستند. بررسي‎هاي به‎عمل‎آمده در مورد شاخص‎هاي كالبدي نيز بيانگر سطح پايين سرانه‎هاي شهري محلّه نسبت به سرانه‎هاي استاندارد است. به‎طوركلّي ميزان پايداري در تمامي متغيّرهاي انتخاب‎شده بسيار پايين است و همچنين با توجّه به راهبردهاي بازآفريني ارايه‎شده با استفاده از مدل سوات، اين نتيجه به‎دست مي‎آيد كه تاكيد اين راهبردها بايد بر راهبردهاي تدافعي باشد.