مراتب وجود

Ranks of Existence

چرخه‌ي طبيعي‌كاينات از وجود، آغاز مي‌شود و نخستين تبديل وجودالهي به صورت نور، هويدا مي‌گردد. اين پرتوي نور، مبدل به روح مي‌شود و در عرصه‌ي روح متجلّي مي‌گردد. در ادامه، اين تجلّي در عرصه‌ي عشق، هويدا مي‌گردد. تا اين مرحله، يكتايي‌وجودِ حق تعالي ثابت است؛ اما از اين مرحله، عقل آشكار مي‌گردد و تجلّيِ عشق، همان عقل است كه به كثرت مي‌رسد و عشق را از يكتايي رها مي‌كند. عقل در اين پهنه به درجه‌ي پايين‌تري نزول مي‌كند كه همان نفس است. نفس اوج كثرت و پراكندگي وجود است كه اگر بشر توانايي تفكيكِ نيروهاي وجودي را دريابد، خود را به اوج صفات حق تعالي رسانده است، كه آن بشر را انسان كامل مي‌گويند. او جميع اسما و صفات الهي است كه در مرتبه بعدي پس از تخلّي محض از صفات بشري، به مرحله‌ي فنا راه مي‌يابد و به بقاي بالله مي‌رسد كه همان وجود حق تعالي است.

The natural cycle of the universe starts with existence and the first translation of divine existence is manifest as light. This light is transformed to soul and is manifest in the realm of soul. This manifestation emerges in the realm of love. Up to this stage, God’s unique existence is constant. But afterwards, wisdom appears as manifestation of love that reaches plurality and frees love from oneness. Then, wisdom is reduced to a lower rank: the rank of self. Self is the pinnacle of plurality and dispersion of existence. If man is able to differentiate forces of existence, he can reach the pinnacle of divine virtues, and this is the perfect man. He is the collection of divine virtues and names. In the next stage, after being emptied of human virtues, he enters the stage of fana (lost in God) and then reaches baghabellah (survived with God). This is the very existence of His Highness.