تحديد حق شكايت در حقوق كيفري ايران

Restricting Right of Complaint in Irans Criminal Law

شكايت كيفري تحت شمايل قانوني خود حق مسلّم هر شخص است. از طرفي سو استفاده از حق شكايت و بازي با آبروي اشخاص جامعه مورد نهي قانونگذار است. در اين بين ممكن است كسي بدون سو نيت و در حالي كه خود را محق در دعوا ميداند دست به طرح شكايت كيفري بزند و از اين طريق ناخواسته هزينه هاي مالي و معنوي سنگيني به طرف شكايت بار نمايد. احتياط در طرح شكايت و نسبت دادن عمل مجرمانه به ديگري در حقوق جزاي ايران و در آثار بزرگان آيين دادرسي كيفري به تصريح و تلويح بيان شده است . لزوم توجه به اين مساله نه تنها بايستي در جامعه نهادينه شود و اشخاص خود را مكلف به رعايت آن بدانند بلكه نيازمند توجه خاص قانونگذار مي باشد تا با اعمال تدابير مناسب مانع طرح شكايات بي اساس شود.

By Law، every person has the alienable right to a criminal complaint. However، in order to be right، it is also with holding. The abuse of the right to complain and ruin the reputation of people is prohibited by legislators؛ one may، without ill will، make a criminal complaint against people and by doing so bring them some financial and emotional costs. According to Iran s Criminal Law and the works of criminal justic experts، one has to be cautious about making a complaint against people and attributing criminal acts to them. Not only does it have to be institutionalized and people feel obliged to comply with it، but it also has to be in the focal point o the legislators in order to prevent unsubstantial complaint.