مقايسه نتايج پيوند نفوذي قرنيه و پيوند لايه‌اي عميق قدامي قرنيه در بيماران مبتلا به قوز قرنيه و كراتوكونژنكتيويت بهاره

Penetrating Keratoplasty versus Deep Anterior Lamellar Keratoplasty for Keratoconus with Concomitant Vernal Keratoconjunctivitis

هدف: مقايسه پيامدهاي باليني پيوند نفوذي قرنيه (PK, penetrating keratoplasty) و پيوند لايه‌اي عميق قدامي قرنيه (DALK, deep anterior lamellar keratoplasty) در بيماران مبتلا به قوز قرنيه و كراتوكونژنكتيويت بهاره (VKC, vernal keratoconjunctivits). روش پژوهش: در اين مطالعه گذشته‌نگر، نتايج جراحي PK (43 چشم) و DALK (26 چشم) در 69 چشم مبتلا به قوز قرنيه همراه با VKC از نظر بهترين ديد اصلاح‌شده (BCVA)، عيب انكساري، عوارض و ميزان شفافيت پيوند مقايسه شدند. يافته‌ها: ميانگين سني بيماران در گروه PK 6/7±0/27 سال و در گروه DALK 9/6±1/27 سال بود (97/0 =P). ميانگين زمان پي‌گيري در گروه هاي PK و DALK به ترتيب 7/21±1/42 و 1/21±9/34 ماه بود (18/0 =P). ميانگين BCVA بعد از عمل در گروه PK 09/0±15/0 لوگمار و در گروه DALK 15/0±20/0 لوگمار بود (08/0 =P). BCVA برابر يا بيش‌تر از 40/20 در 2/95 و 5/88 درصد چشم‌ها به ترتيب در گروه PK و DALK به دست آمد (31/0 =P). مشكلات مرتبط با اپي‌تليوم در 0/7 و 3/42 درصد چشم‌ها به ترتيب در گروه‌هاي PK و DALK مشاهده شد (001/0 =P). عوارض مرتبط با بخيه از جمله آبسه (به ترتيب 3/16 و 8/53 درصد، 001/0 =P) و ايجاد عروق جديد در مسير بخيه (به ترتيب 3/2 و 6/34 درصد، 001/0P < ) در گروه PK كم‌تر از گروه DALK بود. در آخرين معاينه بعد از عمل با ميانگين پي‌گيري به ترتيب 0/33 و 1/32 ماه، ميزان بقاي بدون رد پيوند در گروه PK 0/50 درصد و در گروه DALK 3/33 درصد بود (89/0=P) . در آخرين معاينه پي‌گيري، همه پيوندها در گروه PK و 2/96 درصد پيوندها در گروه DALK شفاف باقي ماندند (75/0=P). نتيجه‌گيري: در بيماران مبتلا به قوز قرنيه همراه با VKC، پيامدهاي باليني پيوند قرنيه به روش PK و DALK قابل مقايسه‌اند. اما از آن‌جا كه عوارضي از جمله ايجاد عروق جديد در مسير بخيه و آبسه مرتبط با بخيه به دنبال DALK شايع‌ترند، پي‌گيري دقيق‌تر بيماران پس از DALK ضروري است.

Purpose: To compare clinical outcomes following penetrating keratoplasty (PK) versus deep anterior lamellar keratoplasty (DALK) for keratoconic patients with vernal keratoconjunctivitis (VKC). Methods: In this retrospective comparative study, the records of 69 keratoconic eyes with VKC that underwent PK (n=43, group 1) or DALK (n=26, group 2) were compiled. Postoperative best-corrected visual acuity (BCVA), refractive error, complications and graft clarity rate were compared between the groups. Results: Mean follow-up period was 42.1±21.7 months in group 1 and 34.9±21.1 months in group 2 (P=0.18). The mean postoperative BCVA was 0.15±0.09 logMAR in group 1 and 0.20±0.15 logMAR in group 2 (P=0.08), with a BCVA of?20/40 in 95.2% and 88.5% of the eyes, respectively (P=0.31). Problems in the epithelia were encountered in 7.0% and 42.3% of the eyes in groups 1 and 2, respectively (P=0.001). Suture complications, including stitch abscesses (16.3% versus 53.8%, respectively; P=0.001) and suture tract vascularization (2.3% and 34.6%, respectively; P < 0.001), were more frequently observed in group 2. At the 31-month follow-up examination, the rejection-free graft survival rates were 50.0% in group 1 and 33.3% in group 2, with mean durations of 33.0 and 32.1 months, respectively (P=0.89). At the final follow-up examination, all grafts in group 1 and 96.2% of grafts in group 2 remained clear (P=0.75). Conclusion: The clinical outcomes of PK and DALK in eyes with keratoconus and VKC are comparable. However, because certain complications, such as epithelial problems and suture-related complications are more common following DALK, closer monitoring is necessary in these cases.