نگاه سبك شناختي به زبان محاوره در شعر شاملو

A Stylistic Study of Conversational Language in Shamluʹʹs Poems

زبان شعري شاملو با زبان شاعران معاصر وي تفاوت‌هايي عمده دارد و به تعبير ديگر، تافته‌اي جدا بافته است. اين تفاوت ناشي از مطالعه و پژوهش ژرف و گسترده‌ي او در نظم و نثر كهن است. از جمله تفاوت‌هاي عمده، اين است كه كلمات، تركيبات و افعال كهن كه در سبك خراساني و عراقي رايج بوده، چنان در شعر او طبيعي جلوه مي‌كند كه نه تنها آسيبي به زبان شعر او نزده بلكه زمينه‌ي پيوند بين زبان كهن و زبان محاوره‌ي امروز را فراهم آورده است. دو بعدي بودن زبان شعري شاملو، سبكي خاصّ پديد آورده كه براستي بايد آن را «سبك فردي» شاملو ناميد. انصافاً بايد اذعان كرد كه شاملو از نظر كاربرد زبانِ متناسب شعر، يك سر و گردن از معاصران خود بالاتر است و درحقيقت ديوان شعر او لوح فشرده‌اي از زبان رودكي تا حافظ است و تقريباً هيچ ويژگي سبكي (زباني) كهن نبوده كه ديوان شاملو از آن بي‌نصيب مانده باشد.

Shamluʹs poetic language is different from the language of his contemporary poets. This difference results from his deep and extensive study of ancient verse and prose. One main difference is that ancient words and word combinations that were common in Khorasani and Iraqi styles are so naturally exploited in his poetry that his poetry is not only unhurt but provides a link between ancient language and todayʹs conversational language. The bidimensionality of Shamluʹs poetry has created a new special style, which can be rightfully called "Shamluʹs Individual Style." It must be acknowledged that he is better than his contemporaries in the appropriate use of language. His poetry is a concise summary of the language from Roudaki to Hafiz. Almost all ancient stylistic features can be seen in Shamluʹs poetry