بررسي تقارن يا عدم تقارن عملكرد سياست پولي با استفاده از رگرسيون كوانتايل

Review of the Symmetry or Asymmetry of Monetary Policy Performance Using Quantile Regressions

سياست پولي به عنوان اهرمي در دست بانك مركزي قرار دارد و در راستاي رسيدن ثبات اقتصادي وكنترل قيمت ها به كار گرفته مي شود. براساس قاعده تيلور سياست گذاران پولي با تغيير در نرخ بهره نسبت به انحراف از توليد بالقوه و تورم هدف واكنش نشان مي دهند، بنابراين بررسي تابع واكنش بانك مركزي ايران كه نشان-دهنده ي ميزان قاعده مندي بانك مركزي در پاسخ به شكاف توليد و تورم است مفيد به نظر مي رسد. رويكردي كه اخيراً توجه بسياري را به خود جلب كرده اين است كه كه ميزان حساسيت بانك مركزي نسبت به دو هدف يعني شكاف توليد و انحراف تورم در ادوار مختلف تجاري متفاوت است، بنابراين در اين مطالعه، مدل ها براساس روش رگرسيون كوانتايل براي زماني كه واكنش بانك مركزي متقارن يا نامتقارن است، با بهره گيري از داده هاي دوره ي زماني 1353-1389 برآورد شده اند. نتايج حاكي از آن است كه در دوره هاي ركود و رونق بانك مركزي نسبت به شكاف توليد واكنشي از خود نشان نمي دهد و نسبت به انحراف از تورم واكنشي خلاف انتظار از خود نشان مي دهد.

Monetary policy is the lever by which the Central Bank can achieve economic stability and price control. In this study, the reaction function of the Central Bank to the deviations of target inflation and potential output is used based on Taylor’s rule. The approach which has recently been considered is that the rate of Central Bank reactions to the objectives of output gap and inflation deviation is different in different business cycles. Therefore, in this study, the models are estimated using quantile regression during the period 1353-1389 for the time which Central Bank reaction is symmetric or asymmetric. The results show that the Central Bank does not react to the output gap during the periods of recession and prosperity while it reacts to the inflation deviation in the opposite way.