اخلاق ديني: خودسرانه يا ضابطه‌مند

Religious morality: Arbitrary or Regularize

از مهمترين اشكالات وارد بر وابستگي مفهومي -و به ويژه ثبوتيِ-اوصاف اخلاقي به دين، بي‌‌قاعدگي اراده و افعال ارادي خداوند و درنتيجه، خودسرانگي اخلاق برآمده از آن بوده ‌است. بر اساس اين نقد، اراده و كراهت خداوند يا امر و نهي او بي‌‌هيچ ضابطه و معياري مي‌‌تواند مفاهيم اخلاقي‌‌اي چون خوب و بد را شكل داده يا دست‌‌كم در اتصاف افعال انساني به اين محمولات تاثير گذارد. اما برخي فيلسوفان و متكلمان - جدا از ديگر نقدهاي وارد بر اين دو تقرير از اخلاق ديني -كوشيده‌‌اند تا با ضميمه‌كردن و افزودن قيدهايي به خداوند، استناد به تناقض منطقي افعال قبيح، توجه و تاكيد بر ويژگي‌‌هايي چون بساطت خداوند و... به حل اين مشكل همت گمارند كه اين پاسخ‌‌ها اصولاً ناتوان از حل اين مسيله بوده‌‌اند مگر آن‌كه مُراد حقيقي خداوند و موضوعات ثابت قضاياي اخلاقي را ملحوظ در نظر آوريم.