فرايند نيازسنجي و اولويت‌بندي پويش محيطي در بسيج

ديدباني يكي از روش هاي بنيادين آينده پژوهي است كه امكان رصد علايم ضعيف، پيشران ها، رويدادها و روندهاي آينده را براي سازمان ها و ازجمله سازمان بسيج فراهم مي-سازد. پرسش اين تحقيق آن است كه فرايند نيازسنجي و اولويت‌بندي پويش محيطي در بسيج چگونه بايد باشد؟ تحقيق به روش كيفي و با روش پرسشنامه و مصاحبه از صاحبنظران، مسيولان و مديران ستادي و اقشاري بسيج انجام شده است. يافته هاي تحقيق نشان مي دهد ميزان نياز و ضرورت فعاليت‌هاي ديدباني در بسيج با 97% در حد «زياد وخيلي زياد» مي باشد و مناسب‌ترين شيوه ديدباني نيز با 91% ديدباني «مستمر و دايمي» بيان شده است. قابليت هاي ديدباني بسيج به ترتيب «نيروي انساني داوطلب، ساختار و سازمان فراگير و شبكه اي، ابزار و تجهيزات در اختيار رده‌هاي قشري و بسيجيان. با ايجاد شبكه ديد باني براساس پراكندگي اقشار و صنوف مختلف عضو بسيج» مي‌باشد. در نتيجه بايد امكان بهره گيري از توان داوطلبي اعضا را براي سازمان بسيج فراهم كرد تا با ديد‌باني مستمر، دايمي و سازمان يافته، ضمن مصون ماندن از غافلگيري راهبردي، تصميم ها و تجويزهاي كارآمد، اتخاذ و ارايه نمود.