بررسي ضرورت‌هاي مطالعات ميان‌رشته‌اي در حوزه علوم انساني

The Necessity of Interdisciplinary Studies in Humanities

تلاش مستمر متفكران علوم انساني براي ايجاد تعادل ميان معتقدات بشر درباره جهان و زندگي از يك سو و جهان‌بيني از سوي ديگر، نشان مي‌دهد كه فاصله‌اي جدي ميان اعتقادات و جهان‌بيني آنها وجود دارد. هر انديشه اي هر اندازه متافيزيكي (مجرد)، هر تجربه‌اي در هر رتبه از شهود، هر منظر و اعتقادي هر قدر درون‌رشته اي و فراتاريخي باشد، ناگزير متاثر از شرايط محيطي‌ست. يكي از اساسي‌ترين معضلات علوم انساني فقدان پارادايم است، كه مطالعات ميان‌رشته‌اي مي‌تواند بخشي از اين خلا را جبران كند. ضرورت مطالعات بين‌رشته اي و تركيب و انسجام رشته‌هاي تخصصي در مطالعه يك مسيله واحد يا مسايل متعدد قبل از هر چيز نيازمند تفكر باز و منسجم تحليلي و همكاري در عمل و انديشه نخبگان است. روش ميان‌رشته‌اي معرفتي‌ست كه در قلمرو علم و رشته خاصي نمي‌گنجد و در مرز محدودي متوقف نمي‌شود. انديشمندان علوم انساني مي‌توانند گام‌هايي اساسي با تكيه بر نبوغ عقلاني (فلسفي)، توانايي علمي، سابقه درخشان تاريخي و تحول بردارند. زيرا هيچ يك از فعاليت‌هاي اجتماعي بشر تك‌بعدي نيست و تعامل ميان رشته‌هاي گوناگون علوم انساني باعث مي‌شود كه انديشمندان در قلمرو علوم بيشتر، موضوعات جديدي را تعقيب كنند. بنابراين خطاپذيري دانش بشر، ماهيت مكمل‌سازي، چندتباري بودن دانش و تعهد اخلاقي، ضرورت رويكرد جدي به مطالعات ميان‌رشته‌اي را در علوم انساني ايجاب مي‌كند.