آزمون‌هاي ارتعاشي كيفيت‌سنجي طرح اوليه سازه نانوماهواره رصد 1 مبتني بر استاندارد آزمون‌هاي ارتعاشي آژانس فضايي اروپا

چكيده: در اين مقاله فرايند انجام آزمون‌هاي ارتعاشات روبش سينوسي و اتفاقي روي مدل سازه‌اي[i] طرح اوليه نانوماهواره رصد 1، مبتني بر استاندارد آزمون‌هاي ارتعاشي آژانس فضايي اروپا[ii] در فاز كيفيت‌سنجي سازه تشريح و ارزيابي شده است. براساس اين استاندارد، آزمون‌هاي روبش سينوسي و اتفاقي در سه راستاي عمود بر هم، كه يكي از آنها بايد در امتداد پيشرانش موشك ماهواره­بر باشد، انجام شده است. ميزان تراز و مدت زمان انجام اين آزمون­ها طبق ميزان در نظرگرفته‌شده در فاز كيفيت­سنجي اين استاندارد است. در مدل سازه­اي تمامي زيرسيستم­ها به‌صورت جرم معادل شبيه­سازي مي­شوند و از اين‌رو گاهي به مدل سازه­اي، مدل جرمي نيز گفته مي­شود. براي انجام اين آزمايش‌ها يك فيكسچر خاص مطابق با ميز دستگاه ارتعاش به‌گونه­اي طراحي شده است كه اعمال ارتعاش ماهواره در سه راستا را ممكن مي‌كند. اين فيكسچر بايد از صلبيت كافي برخوردار باشد تا از وقوع پديده ضدتشديد[iii] جلوگيري كند. داده­هاي مورد نياز براي انجام آزمايش ارتعاش روبش سينوسي از جدول ارتعاشات فركانس پايين موشك ماهواره‌بر و اطلاعات مورد نياز جهت انجام آزمايش ارتعاش اتفاقي نيز از نمودار چگالي طيفي توان[iv] موشك ماهواره­بر موجود در شناسنامه سازگاري فني ماهواره و ماهواره­بر اتخاذ شده است. براي برآورد تراز شتاب در نقاط حساس ماهواره، با توجه به محدوديت فضاي درون آن و تعداد شتاب‌سنج­ها، حسگرهايي در نقاط كليدي همچون محل نصب دوربين، دريافت‌كننده جي. پي. اس.[v]، روي محفظه نگه‌دارنده باتري­ها و صفحه فوقاني، نصب شده است. همچنين يك شتاب‌سنج ديگر به‌عنوان حسگر كنترلي روي ميز ارتعاشي قرار مي­گيرد تا در صورت عبور دامنه ارتعاش اين ميز از محدوده مجاز تعيين‌شده، با ارسال سيگنال بازخورد، ارتعاش­دهنده را از ادامه اعمال ارتعاش باز دارد. آزمون روبش سينوسي در دو جهت افزايشي و كاهشي، يكبار از 20 تا 2000 هرتز و بار ديگر از 2000 تا 20 هرتز انجام مي‌شود.