نقد ساختاري خسرو و شيرين نظامي با رويكرد به فرايند برجسته‏ سازي

Structural Critique on Nezamis Khosro & Shirin piece using Clarification Process

يكي از مهم‏ترين عناصري كه در سبك ‏شناسي شعر مطرح است، ساختار زباني شعر است؛ ويژگي ‏هايي كه بر مبناي ساختار آوايي، واژگاني و نحوي زبان استوار است. در مقاله حاضر، كوشش شده است كه به سبك‏ شناسي ساختاري منظومه "خسرو و شيرين" نظامي، كه يكي از مهم ترين آثار ادب غنايي فارسي است، بپردازيم. بنابراين، محوراصلي بحث در تحليل اين منظومه، آن است كه بدانيم نظامي در ساختار زباني شعر خود از چه تمهيداتي بهره برده تا بتوان كلام او را بر اساس اصول ساختارگرايان مورد تحليل ساختاري (فرماليستي) قرار داد يا به تعبير ديگر چطور توانسته از زبان عادي فاصله گرفته و زبان شعري را بيافريند. و براي خلق شعر غنايي در منظومه "خسرو و شيرين" فرايند برجسته ‏سازي و آشنايي ‏زدايي در شعر وي چگونه نمود پيدا مي ‏كند.