دربارة چند استدلال هستي‌شناسيك گودلي

On Some Gödelian Ontological Arguments

جردن هوارد سوبل در مقالة ۱۹۸۷، و سپس در كتاب ۲۰۰۴ خود، نشان داد كه استدلال هستی‌شناسیك جدیدی كه گودل در سال ۱۹۷۰ پیشنهاد كرد با شكست وجهی مواجه است و درواقع صحیح نیست. سی. انتونی اندرسون در سال ۱۹۹۰ اصلاحاتی پیشنهاد كرد و در آن راه را بر اثبات قضایای سوبل بست و نشان داد كه می‌توان روایتی از استدلال گودل داشت كه با شكست وجهی مواجه نباشد. اما گراهام آپی با نقیضه‌ای كه در سال ۱۹۹۶، و سپس ۲۰۰۰، مطرح ساخت نشان داد كه استدلال هنوز نتایج نامطلوبی دارد و همچنان می‌توان در صحت آن شك داشت. الكساندر پراس نیز در مقالة ۲۰۰۹ خود از چند استدلال هستی‌شناسیك گودلی دفاع كرد كه در برابر این نقیضه مصون هستند. در این مقاله، پس از اشاره‌ای كوتاه به استدلال هستی‌شناسیك گودل (روایت اسكات)، به انتقادات سوبل، اصلاحات اندرسون، نقیضة آپی و درنهایت استدلال‌هایی كه پراس مطرح كرده است خواهم پرداخت.    

In his 1987 paper, Jordan Howard Sobel showed that Gödel’s ontological argument faces modal collapse and, therefore, it is not sound. C. Anthony Anderson, in his 1990 paper, proposed an amended version of the argument in which modal collapse is blocked. In his parody, Graham Oppy, however, cast a serious doubt on the soundness of Anderson’s version. Alexander Pruss, however, in his 2009 paper, endeavored to block this parody by proposing some new Gödelian ontological arguments. In this paper, I will be trying to inquire into Gödel’s ontological argument, Sobel’s objections, Anderson’s emendations, Oppy’s parody, and Pruss’ ontological arguments.