اخلاق در پديده‌شناسي هوسرل

Ethics in Husserl’s Phenomenology

هوسرل با آغاز از جهان آگاهي اگو و تاكيد وسواس گونه بر ماندن در اين قلمرو، متهم به ناديده گرفتن غيريت مطلق «ديگري» و تقليل آن به حضور آگاهي است. وي با تقليل «ديگري» اخلاق را از دست مي‌دهد و بنابراين خشونت را در گفتمان پديده‌شناسي نهادينه مي‌كند. در اين مقاله ابتدا به جوانب مختلف اين نقد بنيادين مي پردازيم، و در ادامه با ارايه‌ي خوانشي از هوسرل تلاش مي كنيم از او در مقابل اين نقد دفاع كنيم. هوسرل در آغاز پديده شناسي را به گونه اي طرح مي كند كه مستعد چنين نقدهايي است، اما در ادامه تاكيد مي كند كه بايد پديده شناسي را از بعد تجربي آن رها كرد و به شيوه اي ايده تيك آن را پيش برد. نشان خواهيم داد كه با قرار دادن پديده شناسي در قلمرو ايده تيك اش مي توان به اين نقدها پاسخ داد.

Starting with the egoʹs consciousness and emphasizing on staying at this realm, Husserl is accused of ignoring the absolute alterity of the other and reducing it to the presence of consciousness. By reducing the other he misses ethics and so embeds the violence at the heart of phenomenological discourse. Here we discuss on this criticism and then we try to defend Husserl against it. By putting phenomenology in its eidetic realm, we will try to answer these criticisms.