تاملي بر نفي مابعدالطبيعه متعالي در فلسفه كانت

Reflecting on “Kantʹs the Rejection of Transcendent Metaphysics through Transcendental Idealism”

مفاهيم پيشيني كه هم در فيزيك نيوتني براي توصيف اشيا تجربه‌پذير و هم در مابعدالطبيعه متعالي براي توصيف اشيا تجربه‌ناپذير به‌كار گرفته مي‌شوند، از نظر كانت فقط بر اشيا تجربه‌پذير (=پديدارها) قابل اطلاق هستند و اطلاق آن‌ها بر آن سوي حوزه تجربه ممكن(=اشيا في‌نفسه)، روا نيست. كانت از اين ديدگاه خود به ايدياليسم استعلايي تعبير مي‌كند و آن را موجد انقلابي در فلسفه كه با انقلاب كپرنيكي در علم هيات قابل مقايسه است مي‌داند. كانت مي‌كوشد در چارچوب فلسفه انتقادي، براي انقلاب معرفتي خود در فلسفه استدلال كند. در اين نوشتار كوشش ما بر آن است نشان دهيم كه اولاً، از مقدمات استدلال كانت (بر فرض صحت آن‌ها) نمي‌توان ايدياليسم استعلايي را نتيجه گرفت و ثانياً، انقلاب كپرنيكي كانت، ديدگاهي در چارچوب فلسفه انتقادي نيست بلكه نوعي مابعدالطبيعه متعالي به شمار مي‌رود

A priori concepts, according to Kant, are used just for the objective or the experienced phenomenon, and applying them for the others (non-empirical or as Kant calls it the “noumena”, the “things-in-themselves,” or (elsewhere) the “transcendental objects”) are not valid. Unlike Kant, in Newtonian physics, they can be used both for experienced and non- experienced phenomenon. Comparing with what was developed by Nicolas Copernicus in Cosmology in the 16th century, Kant calls his viewpoint as a “Copernican Revolution” that happened in the philosophy. In the framework of Critical philosophy, Kant tries to explain and defend from his epistemological revolution. Here, firstly, I will argue that, Kantʹs premises of judgment (assuming their correctness) do not entail the transcendental Idealism, and secondly, Kantʹs Copernican revolution is not a perspective in the frame of critical philosophy but it is a kind of transcendental metaphysics.