نگاهي به انسان‌شناسي زرتشت و استنتاج دلالت‌هاي تربيتي آن

A Review of Zoroasterʹʹs Knowledge of man and Inferring its Educational Implications

انسان‌شناسي، پس از خداشناسي محوري‌ترين مسيله نزد اديان است؛ زيرا مبناي آفرينش جهان و فرستادن پيامبران، براي انسان و هدايت او بوده است. اديان بر اساس بينش خود نسبت به انسان، مراتب تكامل معنوي او را در نيل به سعادت نهايي انسان ترسيم مي‌كنند و خودشناسي را نخستين گام در پيمايش اين مسير مي‌دانند. اين مقاله با روش تحليلي ـ استنتاجي، به بررسي نگرش زرتشت به انسان و ابعاد وجودي او، خودشناسي زرتشت، دلالت‌هاي تربيتي برخاسته از انسان‌شناسي وي، در مقوله‌هاي چهارگانه اهداف تربيتي، روش‌هاي تربيتي، ويژگي‌هاي معلم و متربي مي‌پردازد. همچنين در اين مقاله، بر اساس انسان‌شناسي زرتشت و استلزامات تربيتي وي، به برخي مفاهيم و آموزه‌هايي كه در خط سير تكاملي اديان، تحول و تكامل يافته‌اند، مورد بررسي قرار مي‌گيرند.

Knowledge of man, after knowing God, is the most central issue in all religions because man is the objection of divine creation and a focus of so much attention that God has sent His prophet to guide him. On the basis of their view of man, religions depict the states of manʹs spiritual perfection as depending on the extent to which he can achieve the ultimate happiness and hence, consider self-knowledge as the first step in obtaining it. Accordingly, through an analytical - inferential approach, this paper investigates Zoroasterʹs attitude towards man and his existential dimensions, Zoroasterʹs self- knowledge, the educational implications derived from Zoroasterʹs knowledge of man in the four areas of educational goals, training methods and the characteristics of teachers and learners. Furthermore, based on Zoroasterʹs knowledge of man and his educational implications, this paper reviews some concepts and teachings which have been developed in the course of religionʹs development.