آزادي به‎مثابه سرچشمه ابداع در هنر

Freedom as the Source of Innovation in Art

مي‎دهد تا همه را بخواند و ببيند و بشنود. فلسفه هنر و حسانيّات، هنر و امر زيبا را به‎لحاظ ماهيت،‎ خاستگاه، تاثير،‎ شرايط ذاتي و التزام به حقيقت موضوع بررسي قرار داده‎اند. در اين مقاله، عمده‎ترين نظريه‎هاي فلسفي در باب هنر به‎اجمال بررسي شده‎اند. تولستوي، كانت، هگل، هايدگر و آدرنو هر يك به هنر و امر زيبا نگرشي دارند. يكي هنر را خودآيين و ديگري آن‎را روح محسوس‎گشته‎ مي‎داند. هايدگر بر ظهور حقيقت در كار هنري تاكيد دارد و تولستوي هنر را به رسالتي فرا مي‎خواند. مرور مقايسه‎اي اين نگرش‎ها، تمهيدي براي پاسخ به اين پرسش است كه آيا هنر في‎نفسه حقيقت را در صورتي محسوس متعين مي‎كند؟ آنچه از آن دفاع كرده‎ايم آن است كه اگر فلسفه هنر اعتنايي نيز به آثار هنري و ملاك‎گرفتن آنها داشته باشد، پاسخ منفي است؛ در واقع، گوش هنرمندان چندان بدهكار نظريه‎پردازي‎هاي فلسفي و زيبايي‎شناختي نبوده است. آنان در خطاب به ادراك حسي، يعني طرز بيان هنر مشترك بوده‎اند، اما در مضمون يا درون‎مايه التزامي نداشته‎اند، مگر بنا به خواستي بيروني (مثلاً هنر سوسياليستي). سرچشمه ابداع در هنر، آزادي بوده است. سرانجام، اين مسيله به خواننده واگذار مي‎شود كه آيا مي‎توان بي‎توجه به آثاري كه با عنوان هنر آفريده‎ مي‎شوند، درباره هنر نظريه‎پردازي كرد؟