مهربانان، انتقال‌دهندگان سنت و فرهنگ ملي ايراني به دوره اسلامي

Mehrbānān, a Bridge between Iranian and Islamic Culture and Tradition

مقاله حاضر به بررسي بيتي از هفت‌پيكر نظامي مي‌پردازد و براي اثبات فرضيه مورد نظر، سير تاريخي خنياگري را از ايران و بين‌النهرين باستان، بررسي و ارتباط آن را با آيين مهر و دين زردشت، تحليل و ارزيابي مي‌كند. نگارندگان كوشيده‌اند نمودهايي از اين رامشگران را در ادبياتِ ايران پس از اسلام بررسي كنند و به اثبات برسانند كه واژه «مهربان» در دوره‌اي از ايران باستان به نوازندگان و آوازخوان‌هاي آييني اطلاق مي‌شده و در برخي از آثار ادبيات فارسي نمود يافتهاست. همچنين ننشان داده ايم كه مهربانان، خنياگران مرتبط با آيين مهر بوده‌اند كه پيش از گوسان‌ها ظهور كرده‌اند. اينان به همراه گوسان‌ها انتقال‌دهنده داستان‌ها، حماسه‌ها، سنت‌ها و فرهنگ ملي ايران از دوران باستان به دوره اسلامي به شمار مي‌آيند. واژه «نوايين» نيز كه به اشتباه در همه متون فارسي با صفت مركّب «نوآيين» خلط شده، در اصل به عنوان واژه‌اي مستقل، صفت نسبي از «نوا» است و بايد به «داراي نوا» معني شود.