آزمون عشق به برند در ميان اعضاي شبكه‌هاي اجتماعي در ايران بر اساس مدل آلبرت و همكاران

امروزه مصرف‌كننده در ميان انبوهي از برندها به دنبال نشانه‌اي مي‌گردد كه او را به انتخاب تشويق كند. اين نشانه‌هاي متمايزكننده، اغلب نه از طريق ويژگي‌هاي كاركردي، بلكه ويژگي‌هاي احساسي و نمادين برند ايجاد مي‌شوند. برقراري ارتباطي بلندمدت و مستحكم با مصرف‌كننده، شرايطي را فراهم مي‌كند تا مصرف‌كننده نسبت به برند، احساس پيدا كند و آن را جزيي از زندگي‌اش بداند. يكي از انواع روابطي كه مصرف‌كنندگان با برند برقرار مي‌كنند، احساس عشق نسبت به برند است. ايجاد چنين رابطه‌اي با برند، منبعي پايدار و غير قابل تقليد از مزيت رقابتي را براي آن برند خاص به وجود مي آورد. با توجه به اهميت و جديد بودن مفهوم عشق به برند، اين مقاله به بررسي ابعاد تشكيل‌دهنده اين سازه پرداخته است. بدين منظور، بعد از اصلاحات محدودي كه به منظور مناسب‌سازي پرسشنامه آلبرت و همكاران با فرهنگ ايراني انجام شد و نيز پس از كسب اطمينان از پايايي و روايي ابزار اندازه‌گيري، پرسشنامه در ميان كاربران اينترنتي عضو در شبكه‌هاي اجتماعي توزيع و تعداد 390 پرسشنامه كاملاً تكميل‌شده و قابل استفاده جمع‌آوري شد. داده‌هاي جمع آوري شده به كمك تحليل عاملي تاييدي تجزيه و تحليل شد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه عشق به برند از شش بُعد منحصر به فرد بودن، لذت، صميميت، ايده آل بودن، خاطرات و رويا متاثر است.