بررسي نظريه استفاده منصفانه قانوني (كلاسيك) در علايم تجاري توصيفي

Examination of the Legal Fair Use Doctrine in Descriptive Trademarks

نظريه استفاده منصفانه قانوني استثنايي بر حقوق انحصاري مالك علامت تجاري توصيفي است و به اشخاص ثالث اجازه استفاده منصفانه و با حسننيت از علامت تجاري غير را تحت ضوابط و شرايطي ويژه اعطا ميكند. اين نظريه بر آن است تا در كنار افزايش اطلاعات مصرفكنندگان درباره كالاها و خدمات موجود در بازار، موجبات افزايش رقابت و جلوگيري از انحصار علامت تجاري در دست مالكان آنها را فراهم آورد. اين نظريه در برخي نظامهاي ملي بهصورت صريح و در بسياري ديگر بهصورت ضمني مورد اشاره قرار گرفته است. موافقتنامهها و مقررات بينالمللي در حوزه علايم تجاري هم اين نظريه را بهگونهاي در نظر گرفته و سعي در شناسايي آن داشتهاند. مقاله حاضر ميكوشد با بررسي عناصر اين نظريه و تحليل آن در نظام حقوقي ايران، جايگاه آن را در مقررات ملي و بينالمللي مشخص كند.

Legal fair use doctrine is an exception to exclusive rights of descriptive trademarks owner which permits third parties to use the trademark under particular circumstances. This doctrine is to increase the information of consumers on goods and services beside enhancing competition and preventing exclusivity by trademark owners. This doctrine has been considered in some legal systems implicitly and in some others explicitly. International agreements and regulations have somehow taken a look at this doctrine and made efforts to identify it. This article tries to investigate the elements of this doctrine and to show its status in International agreements and regulations.