بررسي فراواني و پراكنش سلول‌هاي كلرايد آبشش بچه‌ماهيان سفيد در مواجهه با شوري آب درياي‌خزر

Chloride Cell Frequency and Distribution in the Gill of Kutum Fries, Rutilus frisii, Exposure to Caspian Sea Water Salinity

اين تحقيق به منظور بررسي توسعه سلول‌هاي كلرايد در بافت آبشش گروه‌هاي مختلف وزني بچه‌ماهي سفيد (Rutilus frisii) در ايستگاه تحقيقاتي تغذيه‌‌‌ و غذاي‌ زنده آبزيان واقع در غازيان بندرانزلي انجام شد. بچه ‌ماهيان با ميانگين وزني 5/0، 1 و 5/2 گرمي به صورت تصادفي انتخاب شدند و در 3 گروه آب درياي ‌خزر با شوري 11 در هزار، آب 7 در هزار (شرايط‌ مصبي) و آب شيرين (با سه تكرار در هر گروه) در مدت 10 روز، قرار گرفتند. جهت بررسي ساختار ميكروسكوپي بافت آبشش در تيمارهاي مختلف، از نمونه‌هاي بافتي به‏وسيله روش بافت‌شناسي كلاسيك و رنگ‌آميزي هماتوكسيلين - ايوزين لام تهيه شد. بررسي فراواني و محل آنزيم Na+-K+- ATPase و تعيين موقعيت سلول‌هاي كلرايد با روش ايمونوهيستوشيمي به انجام رسيد. در تصاوير بافت شناسي، سلول‌هاي كلرايد در ناحيه پايه تيغه‌هاي ثانويه، روي تيغه‌ها و بين آن‌ها به وضوح ديده شدند. نتايج شمارش سلول‌هاي كلرايد در آبشش بچه‌ماهيان سفيد نشان داد كه در هر ميلي‏متر مربع از سطح بافت آبششي ماهيان 5 /0، 1 و 5/2 گرمي به ترتيب 9000 ، 10000- 9000 و 12060- 10070 سلول‌ كلرايد وجود دارد. در نتيجه مطابق با تحقيق حاضر، به نظر مي‌رسد بچه ماهيان 5/0 گرمي داراي قابليت ‌سازگاري با آب نواحي مصبي و آب درياي خزر را نداشته و كاملاً سازگاري به آب شيرين دارد. بر اساس مطالعات، به نظر مي‌رسد بچه ماهيان 1 تا 3 گرمي قابليت تحمل و سازگاري با نواحي ‌مصبي و نواحي از دريا با شوري 7 تا 8 در هزار دارند كه افزايش وزن تاثير بمراتب بهتري را خواهد داشت يعني ترجيحاً وزن 5 /2 تا 3 گرم جهت اين كار مناسب تر مي‌باشد.