قلمرو محفوظ در آراي ديوان بينالمللي دادگستري

Reserved Domain in the Awards of International Court of Justice

اينكه هيچ موضوعي را نميتوان بهطور قطع و دايمي داخل در قلم رو محفوظ جاي داد، مقبوليتي گسترده يافته است. ديوان بين المللي دادگستري در مرحله رسيدگي صلاحيتي يا ماهوي بهكرات با ادعاي قلمرو محفوظ مواجه بوده است. معيار ديوان در برابر اين قبيل ادعاها استناد به صرفاً » رويه سلف خود است كه در قضيه فرمانهاي منتشره در تونس و مراكش ميگويد عبارت شامل مواردي است كه اصولاً به موجب حقوق بي نالملل تنظيم « داخل در قلمرو صلاحيت ملي نشدهاند. بر اساس قاعده نسبيت مفهوم قلمرو محفوظ، يك دولت نميتواند در پاسخ به ادعاي نقض تعهداتش بهموجب حقوق بينالملل، همواره به مقررات حقوق داخلياش استناد نمايد.

It has widely been accepted that no subject is irrevocably fixed within the reserved domain. The ICJ has been frequently faced with claim of reserved domain, whether in determining jurisdiction or merit. The ICJ standard in such claims is based on its precedent; it states that the clause “merely within the domestic jurisdiction domain” in in the case (issued commands in Tunes and Morocco), includes the cases which has not been regulated in the light of international law. According to the relativity of the concept of the reserved domain, a State cannot cite to its domestic provisions permanently in reply to alleged breach of its obligations under international law.