مدلسازي كمي دسترسي به پارك هاي شهري با رويكرد عدالت فضايي، پارك هاي منطقه 6 كلانشهر تهران

Quantitative modeling of access to urban parks with spatial justice approach, urban parks in Zone 6 in Tehran

دستيابي به عدالت فضايي در توزيع خدمات عمومي شهري هدف برتر و با اهميتي براي برنامه‌ريزان شهري بوده است. بنابراين اندازه گيري عدالت فضايي از نظر دسترسي به فضاهاي عمومي از جمله فضاهاي سبز و پارك‌هاي شهري از نيازهاي مديريت شهري مي‌باشد. در اين مقاله به منظور سنجش عدالت فضايي در چارچوب تحليل‌هاي سيستم‌هاي اطلاعات جغرافيايي و تحليل شبكه روشي كمي براي اندازه‌گيري دسترسي به پارك‌هاي شهري در منطقه شش تهران ارايه شده است. جاذبه يا وزن هر پارك، فاصله شبكه‌اي بلوك‌‌هاي شهري و شعاع دسترسي هر پارك از معيار‌هاي اصلي اين پژوهش بوده است. نتايج تحقيق نشان داده‌ است توزيع فضايي و توسعه پارك ها در منطقه شش عادلانه نبوده است و در اكثر قسمت‌هاي منطقه دسترسي متوسط رو به ضعيفي به پارك ها وجود دارد. روش تحليل پيشنهادي توانايي مقايسه كمي بين بلوك‌هاي شهري از نظر دسترسي به پارك‌هاي شهري و امكان شناسايي بلوكهاي با حداقل دسترسي را دارا بوده است.