حيات پيشين انسان از ديدگاه متكلمان بغداد

الحياه الاولي للانسان من منظار متكلمي بغداد

درحالي كه محدثان و محدث متكلمان كوفه و ‌قم، ‌قولِ به حيات پيشينِ اهل‌بيت عليهم السلام و عموم انسان‌ها را پذيرفته بودند، متكلمان بغداد، از جمله شيخ مفيد، سيدمرتضي و شيخ طوسي، موضعي منفي در برابر اين‌ قول اتخاذ كرده‌اند. مقاله حاضر مي‌كوشد، به عوامل نظريِ روي‌گرداني ايشان از اين موضع بپردازد. اين عوامل نظري، از آنچه خود اين متكلمان به تصريح يا تلويح بيان كرده‌اند، به دست مي‌آيد. اين مقاله نشان مي‌دهد، اتخاذ رويكرد تاويلي به روايت، ‌قول به عدم حجيت خبر واحد، عارضي بودن و ‌قايم به نفس نبودن روح، بطلان غلو، بطلان تناسخ كه لازمه ‌قول به حيات پيشين است و ياد نياوردن ماجراي حيات پيشين، مباني و ادله‌اي بوده‌ كه بغداديان را به انكار حيات پيشين سوق داده‌ است.

While the Kufan and Qomi Mu?addiths and Mu?addith-Mutakallims accepted the idea of previous life for Ahl ul-Bayt (p.b.u.t) and all humans, the Baghdadi theologians including Sheikh Mufid, Sayyed Murta?a and Sheikh Uusi, have taken a negative position in this subject. The current essay attempts to tackles the theoretical causes of this giving up. One can acquire these causes from what these theologians themselves explicitly or implicitly expressed. This essay shows that taking an allegorical interpreting approach to narrations, belief in non-authenticity of Khabare Wa?ed (individual narration), considering human soul as accident and not being based on itself, falsification of belief extremism, falsification of reincarnation which is demanded by the belief in previous life, and non-remembering the events of the previous life are amongst the bases and reasons lead the Baghdadis to reject the previous life.