بررسي تاثيرآموزش مهارت‌هاي ارتباطي بر ابعاد سازگاري زناشويي والدين دانش‌آموزان كم توان ذهني

هدف: هدف اين پژوهش، بررسي تاثير آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بر ابعاد سازگاري زناشويي والدين دانش‌آموزان كم توان ذهني شهر اصفهان است. روش: طرح پژوهش از نوع نيمه‌تجربي است. جامعه آماري كليه والدين دانش‌آموزان كم‌توان ذهني شهر اصفهان بود. نمونه اين پژوهش، 30 زوج از والدين دانش‌آموزان كم توان ذهني كه به صورت تصادفي چند مرحله‌اي انتخاب و سپس در دو گروه آزمايش (15 زوج) و كنترل (15 زوج) جايگزين شدند. براي جمع‌آوري داده ها از پرسشنامه سازگاري زناشويي اسپانير استفاده گرديد. آموزش مهارت‌هاي ارتباطي در 9 جلسه به گروه آزمايش، آموزش داده شد. بدين ترتيب كه ابتدا بعد از انجام پيش‌آزمون از هر دو گروه، برنامه مداخله ارايه گرديد. در ادامه، پس‌آزمون روي دوگروه صورت گرفت. سپس بعد از چهار هفته با اجراي آزمون پيگيري پايداري، اثر آموزش مهارت‌هاي ارتباطي بررسي شد. براي تحليل داده‌ها از مدل آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي ارتباطي، باعث افزايش سازگاري زناشويي در تمامي ابعاد آن در دو مرحله پس‌آزمون و پيگيري مي‌شود (001/0P?). نتيجه‌گيري: از اين رو پيشنهاد ‌مي‌گردد كه سازمان‌هاي مسيول آموزش مهارت‌هاي ارتباطي را براي والدين دانش‌آموزان كم‌توان ذهني فراهم نمايد.