بررسي شيوع ناهنجاري‌هاي اندام تحتاني در كودكان داراي نيازهاي ويژه

هدف از پژوهش حاضر، بررسي شيوع ناهنجاري‌هاي اندام تحتاني در دانش‌آموزان داراي نيازهاي ويژه است. روش: اين مطالعه از نوع مقطعي با نمونه‌گيري طبقه‌اي است. ده درصد از دانش‌آموزان سال تحصيلي 92-1391 به عنوان نمونه انتخاب شدند كه در شهر تهران 1194نفر، در شهرستان‌هاي استان تهران 1526 نفر و در استان البرز 559 نفر بودند. از پرسشنامه دموگرافيك، خط‌كش ساده و كوليس براي جمع‌آوري داده‌ها از آمار توصيفي براي گزارش داده‌ها استفاده شده است. يافته‌ها: براساس نتايج به دست آمده، شيوع ناهنجاري افتادگي لگن به ترتيب در شهر تهران 27.4% ، استان البرز 18.1% و در شهرستان‌هاي تهران 16.4% بود. در مجموع ميزان شيوع اين ناهنجاري در نمونه مورد مطالعه 20.7% بوده است و در دختران شيوع بيشتري داشت. در ناهنجاري‌هاي مربوط به زانو، ژنوواروم در كل نمونه 23% و ژنووالگوم 21.2% بود. كف پاي صاف 50% و كف پاي گود 10.1% شيوع را نشان دادند در حالي كه شيوع ناهنجاري هالوس والگوس برابر 44.7% بود. نتيجه‌گيري: شيوع ناهنجاري‌هاي اندام تحتاني در دانش‌آموزان داراي نيازهاي ويژه بسيار بالا بوده و ضرورت آموزش و نيز در صورت نياز مداخله‌هاي عملي را مي‌طلبد تا در آينده از بروز درد و عوارض ديگر جلوگيري گردد.