كاركرد الگوي بازدارندگي طالبان در جنگ پيشگيرانه امريكا عليه افغانستان در سال 2001 (با تاكيد بر عوامل داخلي افغانستان)

The Function of Deterrence Model to Control Taliban in U. S Preventive War against Afghanistan in 2001 (With an Emphasis on Afghanistanʹʹs Internal Factors)

چكيده بازدارندگي راهبردي است كه طي آن يك قدرت، از تهديد به انتقام‌گيري موثر براي ممانعت از حمله دشمن استفاده مي‌كند. ايده‌ بازدارندگي به اندازه خودِ جنگ قدمت دارد. با توجه به توان‌مندي‌هاي نظامي طرفين، دو نوع بازدارندگي متقارن و نامتقارن قابل بحث مي‌باشد. در بازدارندگي نامتقارن موازنه وحشت اساس توازن خواهد بود و در آن از الگوها، روش‌ها و سخت‌افزارهاي ناهمگون، ناهمجنس و متفاوت استفاده مي‌شود. كشور افغانستان از بدو تشكيل با بحران‌هاي متعدد روبه‌رو بوده است كه از ديد صاحب‌نظران علل ريشه‌اي بحران افغانستان در دو دسته عوامل داخلي و عوامل خارجي قابل برشماري است. فضايي كه پس از حادثه 11 سپتامبر در سطح جهان به وجود آمد، موجب شد تا سياست خارجي اضطرار، تهديد و اجبار در فضاي سياسي ايالات متحده آمريكا شكل بگيرد. دو رويداد يعني فروپاشي ابرقدرت شوروي و ظهور آشكار ابرتروريسم به يكباره نشان دادند كه بازدارندگي در مقام يك استراتژي، براي امريكا ديگر موضوعيت ندارد و به جاي آن «پيشگيري» به عنوان جايگزيني مناسب پيشنهاد گرديد. ناآگاهي حكمرانان طالبان در برخورد با مسايل جهاني و از جمله رخداد يازده سپتامبر مهم‌ترين عوامل شكست بازدارندگي نظامي آنان بوده است. نوع تحقيق توسعه‌اي- كاربردي و روش آن موردي زمينه‌اي بوده و هدف آن بررسي كاركرد الگوي بازدارندگي در جنگ پيشگيرانه امريكا عليه افغانستان در سال 2001 با تاكيد بر عوامل داخلي افغانستان مي‌باشد.