نقش قانون‌گرايي در ارتقاي امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران

The Role of Law-Abiding in Improving the IRI National Security

چكيده اين مقاله با هدف تبيين رابطه قانون گرايي و امنيت داخلي اجرا شده است. روش تحقيق موردي و زمينه اي (پيمايشي) و روش جمع آوري داده ها، كتابخانه اي و بررسي ميداني است. جامعه آماري اين پژوهش شامل صاحب نظران حوزه نظم و امنيت با حداقل مدرك تحصيلي دانشجوي دكتري و با 20 سال سابقه كار، مستقر در شهر تهران است كه به صورت طبقه‌اي، هدفمند در دسترس انتخاب شده اند، لذا با استفاده از فرمول كوكران حجم نمونه تعداد 55 نفر انتخاب كه به دليل قابليت اطمينان بالاتر تحقيق و تعديل حجم نمونه با ضريب 10درصد احتمال عدم پاسخ به پرسشنامه ها، 60 نفر انتخاب گرديد. اطلاعات مورد نظر با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته جمع آوري و داده هاي فرضيه‌هاي مورد نظر تحقيق با نرم افزار spss و ليزرل(Lizrel) و به كمك آزمون هاي آماري( توصيفي و استنباطي) نظير تحليل واريانس فريدمن،t، همبستگي پيرسون، رگرسيون چند گانه، تحليل معادلات ساختاري، مورد سنجش قرار گرفت. يافته هاي آماري نشان مي دهد تمام رابطه ها با جهت مثبت و شدت مناسب توانسته اند اين روابط را به نمايش بگذارند.. طبق يافته هاي رگرسيون چندگانه متغّير هاي مستقل قانون گرايي( قانون مناسب، پذيرش قانون، اجراي قانون) بر متغير وابسته امنيت داخلي( اقتدار اجتماعي، ثبات سياسي، نظم اجتماعي) نشان مي دهد مقدار ضريب r2 بيشتر از 3/. مي باشد كه اين مقدار نشان دهنده همبستگي بسيار عالي بين متغيرهاي تحقيق است. در نهايت؛ راهكارهايي براي تقويت قانون‌گرايي و دستيابي به امنيت پايدار و مستمر ارايه و دكترين «حكومت قانون»به منظور ضابطه مند كردن تمامي امور بر مبناي قانون پيشنهاد شده است.