تحليل زبان ادبي قرآن با تكيه بر نقد نظريه جدايي زبان ادبي از زبان عادي

An Analysis of the Literary Language of the Quran On the Basis of criticizing the theory of the distinction between literary language and the ordinary one

رسالت جهاني قرآن در هدايت بشر مستلزم به كارگيري زباني است كه بتواند با همه آنها سخن بگويد. اين امكان را زبان ادبي فراهم مي‌كند. از اين‌رو، مقاله حاضر با روش تحليلي- استنتاجي بر ادبي‌بودن زبان قرآن تاكيد مي‌كند و بر اساس نظريه جدايي‌ناپذيري زبان ادبي از زبان عادي، به تحليل ماهيت و اقتضايات زبان ادبي آن پرداخته و بر خلاف رويكرد تفسير بياني معاصر، ويژگي‌هاي ديگري براي زبان ادبي قرآن تعريف مي‌كند؛ ويژگي‌هايي مثل فراهنجاري، ابهام هنري، چند‌لايه‌‌ بودن دلالت، تناسب بنياني و واقعيت‌گرايي محض قرآن. اين ويژگي‌ها، با تاييد ادبي‌بودن زبان قرآن نشان مي‌دهند كه تفاوت زبان قرآن با زبان عادي تنها ناشي از نقش و هدفي است كه زبان در گفتمان قرآني ايفا مي‌كند