تبيين انگيزش درمان بر اساس خود كنترلي شناختي و دلسوزي به خود در افراد وابسته به مواد

Evaluating Treatment Motivation Based on Cognitive Self-Control and Self-Compassion in People with Substance Dependency

مقدمه: انگيزش درمان با تاثير بر جستجو، تكميل و پذيرش آن و تغيير بلندمدت در رفتار، عنصري كليدي در درمان و بهبود اختلال مصرف مواد است. هدف: تعيين نقش خودكنترلي شناختي و دلسوزي به خود در پيش‌بيني انگيزش درمان افراد وابسته به مواد مواد و روش‌ها: اين پژوهش به شيوه مقطعي اجرا شد. همه افراد داراي وابستگي به مواد كه در نيمه اول سال 1392 به مراكز ترك اعتياد شهر شيراز مراجعه كرده و تحت درمان بودند جامعه آماري اين پژوهش را تشكيل دادند. 150 نفر از اين افراد به شيوه نمونه‌گيري تصادفي چند‌مرحله‌اي انتخاب شده و بعد از مصاحبه باليني به پرسش‌نامه‌هاي خودكنترلي شناختي، دلسوزي به خود و انگيزش درمان پاسخ دادند. داده‌ها نيز با استفاده از آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چند‌گانه و چند‌متغيره تحليل شد. نتايج: انگيزش درمان به‌طور منفي با خود‌كنترلي شناختي(41/0-=r؛001/0 > p) و به‌طور مثبت با مولفه‌هاي مهرباني به خود(37/0=r؛001/0 > p)، خودداوري (32/0=r؛001/0 > p)، وجه مشترك انساني(33/0=r؛001/0 > p)، انزوا(32/0=r؛001/0 > p)، ذهن‌آگاهي(40/0=r؛001/0 > p) و همدردي بيش از حد(36/0=r؛001/0 > p) ارتباط داشت. نتايج تحليل رگرسيون نيز نشان داد كه 30 درصد واريانس انگيزش درمان، 30 درصد واريانس بازشناسي مشكل، 28‌درصد واريانس دوسوگرايي و 24 درصد واريانس گام‌برداري به وسيله دلسوزي به خود و خود‌كنترلي شناختي تبيين مي‌شد. بحث و نتيجه‌گيري: خودكنترلي شناختي و دلسوزي به خود در پيش‌بيني انگيزش درمان و آمادگي براي تغيير افراد وابسته به مواد نقش دارد.