تركيبات موجود در فرآورده‌هاي ضدآفتاب: دي‌اكسيدتيتانيوم (TiO2)

Titanium dioxide in sunscreen products

امروزه استفاده از فرآورده‌های ضدآفتاب به جهت جلوگيری از عوارض پرتوهای فرابنفش شامل بروز علائم پيری، آفتاب‌سوختگی و سرطان پوست توصيه می‌شود. به‌طور كلی ضدآفتاب‌ها به دو دسته‌ی شيميايی (عمدتاً جاذب پرتوهای فرابنفش B) و فيزيكی (مانند اكسيد روی و دی‌اكسيد تيتانيوم) تقسيم می‌شوند. دسته‌ی دوم با مكانيسم بازتابش و منعكس‌كردن پرتوهای فرابنفش A و B نقش محافظتی خود را ايفا می‌نمايند. دی‌اكسيدتيتانيوم (TiO2) يكی از پرمصرف‌ترين ضدآفتاب‌های فيزيكی می‌باشد كه امواج فرابنفش B (290–320 nm) و فرابنفش A (320–400 nm) را مسدود می‌كند. با اين‌كه دی‌اكسيدتيتانيوم يك رنگ‌دانه‌ی ايمن و فاقد عوارض جانبی می‌باشد، اما استفاده از نوع نانوذره‌ی آن می‌تواند سبب بروز نگرانی‌هايی شود. نانوذرات دی‌اكسيدتيتانيوم می‌توانند در سلول‌ها نفوذ كرده و در پی فرآيند فتوكاتاليز در حضور نور خورشيد باعث آسيب‌رساندن به DNA سلول شوند.

The use of sunscreens should also be recommended in order to work against all kind of ultarviolet (UV)-induced skin damage such as photoallergies, skin wrinkles, sunburn or even skin cancer. Sunscreens contain chemical filters (organic; absorb regularly UVB radiation) and physical filters (e.g., TiO2 and ZnO). The second group has been said to reflect and scatter UVB and UVA radiation. TiO2 is also extensively used in sunscreen formulations as active broadband sunscreens that blocks both UVB (290–320 nm) and UVA (320–400 nm). Although titanium dioxide is listed as a safe pigment, with no known adverse effects when it is used in cosmetics, but we should concern about ultrafine or nanoparticle form of titanium dioxide. If titanium dioxide particles used to act as a sunscreen are small enough, they can penetrate the cells, leading to photocatalysis within the cell, and cause DNA damage after exposure to sunlight.