ارزيابي يادگيري و حافظه موش صحرايي صرعي‌شده توسط تزريق داخل‌هيپوكمپي اسيد كاينيك پس از دريافت بربرين

Assessment of learning and memory in intrahippocampal kainate epileptic rats following berberine administration

مقدمه و هدف: صرع، دومين بيماري شايع سيستم عصبي مركزي است. ازآنجا كه شيوع مشكلات حافظه در بيماران صرعي، زياد است، هدف بررسي حاضر، ارزيابي اثر بربرين بر اختلال يادگيري و حافظه در موش‌هاي صحرايي صرعي‌شده بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه از 32 موش نر با وزن 190 تا 240 گرم استفاده‌شد كه به چهار گروه «شم (Sham) يا كنترل با جراحي كاذب، شم دريافت‌كننده بربرين، صرعي و صرعي دريافت‌كننده بربرين» تقسيم‌شدند. بربرين به ميزان 25 ميلي‌گرم بركيلوگرم به طور روزانه و به‌صورت داخل‌صفاقي و از يك هفته پيش از جراحي به حيوان ها تا 1 ساعت پيش از جراحي تزريق‌شد. براي صرعي‌كردن حيوان ها از اسيد كاينيك حل‌شده در نرمال سالين به ميزان 1 ميكروگرم به‌ازاي هر موش استفاده‌شد. موش‌ها در پايان هفته پنجم براي بررسي حافظه و يادگيري، تحت آزمون رفتار احتراز غيرفعال در دستگاه شاتل باكس و آزمون مازY قرار‌گرفتند. نتايج: تاخير اوليه در ميان گروه ها، تفاوتي معني دار نداشت. تاخير در حين عبور در گروه صرعي شده درحدي معني دار، از گروه شم، كمتر بود (p < 0.05) و در گروه صرعي تحت تيمار با بربرين، اين مولفه (پارامتر) درحد معني دار، بيشتر از گروه صرعي بود (p < 0.05). درزمينه رفتار تناوبي در گروه صرعي‌شده، كاهش معني دار تناوب مشاهده‌شد (p < 0.05) و در گروه پيش‌تيمار با بربرين، اين مولفه بهبودنيافت؛ به‌علاوه در گروه صرعي پيش‌تيمار با بربرين، كاهش شدت تشنج مشاهده‌شد (p < 0.05). نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان‌دادند، تجويز بربرين در صرع لب گيجگاهي، سبب بهبود حافظه و يادگيري در آزمون رفتار اجتنابي غيرفعال مي شود اما موجب بهبود حافظه فضايي نمي شود و همچنين، بربرين، اثر ضدتشنج هم دارد.