معنويت در محيط كار

Spirituality in work place

از اواخر قرن گذشته نوعي يكپارچگي مجدد بين زندگي بيروني و دروني در حال شكلگيري بوده است. يكي از حوزههاي مهمي كه اين يكپارچگي در آن مطرح شده است، محيط سازمانها ميباشد. ورود مفاهيمي همچون اخلاق، حقيقت، باور به خدا يا نيرويي برتر، درستكاري، وجدان، اعتماد، احساسات، معناجويي در كار، همبستگي با همكاران، تشويق همكاران و ... همه حكايت از ظهور پارادايم جديدي دارند. به عقيده بسياري از محققان اين پارادايم جديد محيط كار برگرفته از فيزيك كوانتوم، علوم سايبرنتيك، نظريه آشوب و علوم شناختي ميباشد . معنويت در سازمان، نيرويي است كه اگر به درستي هدايت و اداره شود، توانايي لازم را براي دستيابي به ژرفاترين تشريك مساعي، نهتنها در زمينههاي حرفهاي آن، بلكه براي انسانيت تمامعيار داشته باشد. اين نيرو چنان بر اصول مديريت و سازمان تاثيرگذار بوده كه برخي افراد آن را به عنوان پيشرفت و تحوّلي اساسي در حوزه مديريت و سازمان توصيف كردهاند.معنويت به طور مثبت بر عملكرد سازماني تاثير ميگذارد. افزايش خلاقيت، رضايت، عملكرد تيم و تعهد سازماني، در سازمان هايي كه تلاش ميكنند بالندگي معنوي اعضاي خود را ارتقا بخشند. در مقاله حاضر، مفهوم معنويت در سازمان از ديدگاههاي مختلف مورد كنكاش و بررسي قرار گرفته است و عوامل تاثيرگذار بر معنويت در سازمان شناسايي شده و نتايج و پيامدهاي آن براي سازمان و مديريت توصيف شده است، و در نهايت نيز راهكارهايي براي ارتقا معنويت در سازمانها پيشنهاد ميگردد.