سينما؛ محمل امتزاج ميان‌رشته‌اي انديشه سياسي و تاريخ

Cinema as the Interdisciplinary Conjuncture of Political Thought and History

سينما از همان آغاز به‌مثابه موقعيتي براي تاليف و عرضه انديشه _ و از جمله انديشه سياسي _ شناخته شده است و بسياري از سينماگران مولف تلاش داشته‌اند با بهره‌گيري از امكاناتي كه تصوير سينمايي در اختيار آنها قرار مي‌دهد، مولفه‌هاي هنجارين سياسي و سامان نيك اجتماعي را بازنمايي كنند. اين تلفيق انديشه و هنر البته صورت‌هاي گوناگوني به‌خود مي‌گيرد و در بيان خويش نيازمند ظرف‌هاي متنوعي است. به‌عنوان مثال، روايت تاريخي در سينما مي‌تواند به‌مثابه محلي براي عرضه انديشه‌هاي انتقادي و هنجارين سياسي در نظر گرفته شود. پژوهش حاضر به دنبال آن است كه با بررسي گونه‌هاي مختلف بهره‌گيري از روايت تاريخي به منظور عرضه انديشه سياسي در سينماي ايران، موقعيت ميان رشته‌اي سينما به‌مثابه تقاطع معرفت‌هاي تاريخي و انديشه‌ورزانه سياسي را مورد كاوش قرار دهد. كليدواژه: سينما، انديشه سياسي، روايت تاريخي.

From the dawn of its history, cinema has been considered as a phenomenon in which different thoughts, among them the political, could be addressed. Indeed, many film-makers have presented various aspects of political norms and the good order of society through movies. However, this combination of the idea and image has been addressed in different ways and among others, as seems, the historical narrative has the potentiality to convey critical and normal political ideas in cinema. Exploring different types of representing the political thought in cinematic historical narratives, the present study attempts to identify cinema’s interdisciplinary potential as a conjuncture for the disciplines of history and political thought. Keywords: Cinema, political thought, historical narrative