بررسي تطبيقي عرفان مولانا و عرفان بودا در باب تمركز فكر «نقاط مشترك و تاثير بر معنويت ايران امروز»

عرفان يكي از اصل ترين پايه هاي معنويت و رسيدن به كمال مي باشد كه تقريباً در همه اديان توحيدي و غيرتوحيدي به آن توجه گشته است. عرفان اسلامي و ايراني از بدو وجود تا شكوفايي به ياري عرفاي بزرگي چون مولانا به بررسي مباحث بيشماري پرداخته است. مولانا تمركز فكر و تخليه ذهن از غير را به عنوان يكي از راهكارهاي اساسي در راه عروج و رسيدن به حق مطرح مي كند. از طرفي بودا رهبر مكتب غير توحيدي بودايي اشاره به همين مورد براي نيل به كمال دارد. اين نوشتار به روش توصيفي- تحليلي و كتابخانه اي سعي دارد با مقايسه آراي اين دو بزرگوار در اين باب نقاط مشترك ايشان را بيان كرده و تمركز فكر را به عنوان پيشنهادي براي داشتن يك زندگي با استرس كمتر در جامعه امروز ايران اسلامي ارايه دهد.