نقش سيد ابن طاووس درگسترش وتعميق ادبيات دعايي تشيع

بررسي اوضاع سياسي، مذهبي و فرهنگي جهان اسلام در سده هفتم، نشان مي‌دهد اين دوران آبستن حوادث و رويدادهايي بود كه سرنوشت اسلام را رقم مي‌زد. اهم اين رويدادها حملات مغول به سرزمين هاي اسلامي و سقوط خلافت عباسيان است. از شاخصه‌هاي مهم اين دوران بحران هاي شديد فكري، فرهنگي و اخلاقي است. يكي از شخصيت هاي برجسته و تاثير گذار شيعه دراين قرن، سيد رضي الدين علي ابن موسي بن‌جعفربن طاووس است كه اقدامات موثري در تكوين عقايد تشيع و تعالي آن در اين برهه بحراني داشت. اين عالم شيعي نقش قابل توجهي را از طريق گسترش و تعميق ادبيات و فرهنگ دعايي تشيع در دنياي تسنن آن روز ايفا كرد. اين پژوهش با هدف نماياندن تاثيرات و نقش سيد ابن طاووس در گسترش ادعيه و در اين راستا تعميق فرهنگ و مباني تشيع صورت گرفته است. روش انجام پژوهش، توصيفي ـ تحليلي و در حوزه بررسي‌هاي تاريخي و كتابخانه‌اي است كه اتكا آن برگردآوري اطلاعات از منابع اصلي و پژوهشي مي‌باشد. نتايج حاصل از تحقيق، نشان مي‌دهد فضاي فكري حاكم بر دوره ايلخانان و تلاش در جهت بازشناسي ادعيه شيعه، از مهمترين دلايل توجه سيد ابن طاووس به نگارش و تدوين ادبيات دعايي است. لذا سيد با هدف گردآوري، بازشناسي، مستند سازي، سامان دهي، مكتوب سازي و نشر ادعيه توانست نقش قابل توجهي را در حوزه ادبيات دعايي شيعه ايفا نمايد.