ذاتي و عرضي در دين

چكيده يكي از پرسش‌هاي بنيادين درباره آموزه‌هاي دين، طبقه‌بندي آنهاست. محور بحث اين نوشتار تقسيم به ذاتي و عرضي است كه توسط برخي نويسندگان بيان شده است. در اين ديدگاه معناي مورد نظر از اين دو واژه متفاوت از ساير واژه‌هاي مشابه آن است. در اين رويكرد، تعاليم عرضي نودونه درصد احكام را دربر مي‌گيرد و . اينها اسلام حقيقي نيستند، و لذا ما ملزم به عمل به آنها نيستيم. در ديدگاه مذكور دو دليل عمده ويبر عرضي‌دانستن بيشتر احكام اسلامي اين است كه اينها مصداق شرطيات كاذبه‌المقدم هستند يا در پاسخ به پرسش از شارع طرح شده‌اند. در ارزيابي اين ادله مي‌توان گفت هيچ‌يك از آنها تمام نيستند. شرطيات كاذبه‌المقدم مبتلا به مشكلاتي از جمله مغالطه خلط انگيزه و انگيخته است. استدلال دوم نيز داراي مشكلاتي است كه از جمله آنها مغالطه تعميم حكم مورد استثنا به كل موارد است. در مقاله حاضر شيوه گرداوري اطلاعات، كتابخانه‌اي و روش پردازش آنها تحليلي انتقادي است.