شيوه‌هاي شخصيت‌پردازي در شاهنامه فردوسي

Types of Characterization in Shahnameh Ferdowsi

شخصيت به هم‌راه پيرنگ محوري‌ترين و مهم‌ترين عناصر داستاني بشمار مي‌آيد. عنصر شخصيت در ادبيات داستاني قديم و جديد عنصري ثابت و با اهميت بوده، و سنگ بناي اثر ادبي را تشكيل مي‌دهد. در بيان اهميت شخصيت داستاني همين بس كه اگر در داستان، شخصيت وجود نداشته باشد، ماجرايي اتفّاق نخواهد افتاد. شخصيت‌ها در متون داستاني به دو روش مستقيم و غير مستقيم پردازش مي‌شوند. شاهنامه فردوسي را نيز مي‌توان اثري داستاني بحساب آورد. فردوسي نسبت به عنصر شخصيت همانند ديگر عناصر داستان، ژرف نگري و دقتي بسيار داشته است. شخصيت‌پردازي عامليست كه به وسيله آن مي‌توان ويژگي‌ها، روحيات، افكار و ديگر خصوصيات شخصيت را براي خواننده روشن كرد. لذا نويسنده كوشيده است نحوه نگرش فردوسي به شخصيت‌ها و شيوه‌هاي شخصيت‌پردازي وي را مورد تجزيه و تحليل قرار دهد.

Character and plot are the most important elements of fiction. The fundamental corner stone of every literary work both in old and new fiction is character. In other words in a fiction without a character there would be no actions. In stories characters are dealt with in two ways direct or indirect. Shahnameh can be regarded as a fictional work teemed with characters and its uniqueness owes itself largely to the fact that Ferdowsi paid his utmost attention to create characters. Through characterization, the characteristics, temperaments, ideologies and other features of a character is revealed to the reader. This research therefore is an attempt to analyze Ferdowsi’s point of view towards characters and study types of characterization employed by him.