تاثير تمرينات ثبات دهنده و تمرينات ايزومتريك حداكثري بر ديدگاههاي اجتنابي ناشي از درد در بيماران گردن درد مزمن غير اختصاصي

The effects of Stabilization Exercises and Maximum Isometric Exercises on Fear Avoidance of Belief in Chronic Non-Specific Neck Pain

هدف : شواهد روزافزونی وجود دارد كه نشان می دهند ترس از درد و ترس از آسيب مكانيسمی پايه ای در پيشرفت درد و ناتوانی ناشی از آن در بيماران است . تمرينات ثبات دهنده گردن روشی است كه برای درمان مشكلات و ضايعات ستون فقرات طراحی شده اند و سبب ثبات ستون فقرات گردنی و كاهش آسيب پذيری آن می شود. اين مطالعه به منظور تعيين اثربخشی تمرينات اختصاصی ثبات دهنده عضلات گردن نسبت به تمرينات ايزومتريك حداكثری بر ديدگاههای اجتنابی ناشی از درد ، بهبود ناتوانی و درد مزمن گردن انجام شد . روش بررسی : اين كارآزمايی بالينی تصادفی كنترل شده روی 50 بيمار مراجعه كننده به مركز تحقيقات فيزيوتراپی دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی تهران با تشخيص گردن درد مزمن طی سالهای 92-1391 انجام شد . بيماران به صورت تصادفی در دو گروه 25 تايی تمرين های ثبات دهنده و ايزومتريك حداكثری قرار گرفتند . درد ( رتبه ای ) با مقياس اندازه گيری ديداری درد ، شدت ناتوانی ( رتبه ای ) با Neck Disability Scale (NDI ) و ديدگاههای اجتنابی ناشی از درد ( رتبه ای ) با Fear Avoidance of Belief Questionnaeir ( FABQ) قبل ، 4 هفته ، 8 هفته و 12 هفته پس از مراجعه ارزيابی شد . برنامه درمانی هر دو گروه شامل 48 جلسه تمرين طی 8 هفته ، هر هفته 6 جلسه و هر جلسه با تكرار تمرين های مشخص بود . از آزمون های آناليز واريانس ، آزمونهای t مستقل و t زوج برای مقايسه نتايج قبل ، حين و بعد از درمان بين گروهی و درون گروهی استفاده شد . يافته ها : ميانگين درد در گروه ثبات دهنده از 57/1±16/7 در بدو ورود به 70/0±92/0 در پايان هفته 12 و در گروه ايزومتريك حداكثری از 67/1±12/7 در بدو ورود به 94/0± 28/1 در پايان هفته 12كاهش يافت (p= 0/482) . ميانگين ناتوانی (NDI ) در گروه ثبات دهنده از 20/3±60/22 در بدو ورود به 90/0 ±16/11 در پايان هفته 12 و در گروه ايزومتريك حداكثری از 76/2±88/21 در بدو ورود به 48/1±96 /14در پايان هفته 12كاهش يافت (P<0/001) . ميانگين FABQ-W در گروه ثبات دهنده از 84/4±08/35در بدو ورود به 44/1 ±08/9 در پايان هفته 12و در گروه ايزومتريك حداكثری از63/4±76/34در بدو ورود به 18/2± 44/17در پايان هفته 12كاهش يافت P<0/001)) و ميانگين FABQ-PA در گروه ثبات دهنده از 26/2± 12/20در بدو ورود به 01/1± 26/9در پايان هفته 12و در گروه ايزومتريك حداكثری از 23/2± 08/20 در بدو ورود به 14/1± 16/11در پايان هفته 12 كاهش يافتند (P<0/936). كاهش درد و ناتوانی و كاهش ديدگاههای اجتنابی ناشی از درددر قسمت كار در گروه تمرين های ثبات دهنده نسبت به گروه تمرين های ايزومتريك حداكثری بيشتر بود (P<0/05) . نتيجه گيری : اين مطالعه نشان داد كه هر دو روش تمرين ثبات دهنده و تمرين ايزومتريك حداكثری گردن در بيماران با درد مزمن گردن سبب كاهش درد و ناتوانی و كاهش ديدگاههای اجتنابی ناشی از درد می شوند . منتها تمرينات ثبات دهنده از تاثير بيشتری برخوردار بودند . .

Objective: There is an increasing evidence that show fear of pain and fear of re-injury are fundamental mechanisms in progress of pain and disability in the patients. Cervical stabilization training is a method of exercise which is designed to improved the mechanisms by which the cervical spine maintains a stable, injury-free state . The aim of this study was to compare effectiveness of stabilization exercises with maximum Isometric exercises on fear avoidance belief in Chronic Non-Specific Neck Pain . Materials & Methods : In clinical trail study fifty patients with chronic neck pain were recruited. Subjects were randomly assigned to either a stabilization (n=25) or a maximum isometric exercise group (n=25). Before and after intervention ( 4,8,12 weeks) pain was assessed with visual analog scale (ordinal) , disability (ordinal ) with Neck Stability Index (NDI) , Fear Avoidance of Belief with Fear Avoidance of Belief Questionnaire (FABQ . A 48 session exercise program which 8 weeks . six session per week , and per session was performed for both groups. Repeated measurement of analysis variance , Independent t-test and paired t-test were used for comparison between pretreatment and post treatment test results between groups and within groups, respectively. Results : The mean neck pain decreased from 7/16±1/57 in first session to 0/92±0/70 in 12 session in the stabilization group and from 7/12±1/67 in first session to 1/28±0/94in 12 session in maximum isometric group (p=0/482) . The mean disability (NDI) decreased from 22/60±3/20 in first session to 11/16±0/90 in 12 session in the stabilization group and from 21/88±2/76 in first session to 14/96±1/48 in 12 session in maximum isometric group (p<0/001 ) . The mean FABQ-W decreased from 35/08±4/48 in first session to 9/08±1/44 in 12 session in the stabilization group and from 34/76±4/63 in first session to 17/44±2/18 in 12 session in maximum isometric group (P<0/001) . The mean FABQ-PA decreased from 20/12±2/26 in first session to 9/26±1/01 in 12 session in the stabilization group and from 20/08±2/23 in first session to 11/16±1/14 in 12 session in maximum isometric group (p= 0/938 ) . Decreased all variables in the stabilization group was more useful than maximum isometric group (p<0/05 ) . Conclusion : This study showed that neck specific stabilization exercises and maximum isometric exercises decrease pain , disability , fear of pain and fear of re-injury . Also specific stabilization exercises was more useful than maximum isometric procedure .