سازه‌انگاري كلي‌گرا: يك رهيافت جامع براي توضيح رفتارهاي سياست خارجي ايران بعد از انقلاب اسلامي

Generalist Constructivism: A Comprehensive Solution to Explain Iranʹʹs Behaviors in its Foreign Policy after the Islamic Revolution

اين مقاله معتقد است كه سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران از يك‌سو در سطح داخلي تحت تاثيرگفتمان‌هاي انقلاب و از سوي ديگر در سطح بين‌المللي تحت تاثير فضاي هنجاري صلح اميز يا تهاجمي حاكم بر نظام بين‌الملل بوده است. از اين رو فهم ساختارهاي گفتماني و هنجاري جمهوري اسلامي ايران از يك طرف و فهم ماهيت محيط هنجاري نظام بين‌الملل از طرف ديگر، لازمه يك تحليلل مناسب از رفتار‌هاي سياست خارجي ايران بعد از انقلاب اسلامي است. بر اساس سازه‌انگاري كلي‌گرا، اين مقاله تلاش مي‌كند با بررسي محيط هنجاري در دو سطح ملي و بين‌المللي، چرايي ثبات و تغيير را در سياست خارجي ايران توضيح داده و فهم مناسبي از روابط تعارض‌آميز و غير تعارض‌آميز ايران و غرب به دست آورد.

This article believes that Islamic republic of Iranʹs foreign policy is influenced by the discourse of revolution in domestic level on one hand and by peaceful or aggressive atmosphere ruling international system on the other hand. Therefore to provide a proper analysis of Islamic republic of Iranʹs behaviors in its foreign policy after the revolution it is necessary to understand discourse and normative structures of Islamic republic of Iran as well as the nature of international normative atmosphere. Based on generalist constructivism and having studied the normative atmosphere, this article tries to explain steadiness or change in Iranʹs foreign policy both on national and international levels and provide a proper understanding of conflicting and non-conflicting relations between Iran and west.