مطالعه هيستولوژي و هيستومورفومتري اپي ديديم متعاقب استرس عدم تحرك در موش سوري

Histologic and histomorphometric study of epididymis after immobilization stress in mice

استرس عدم تحرك به عنوان يك استرس فيزيكي و رواني تاثيرات سو بر بافت هاي مختلف بدن دارد. مطالعات زيادي در مورد اثرات استرس بر روي دستگاه تناسلي و باروري صورت گرفته است. هدف اصلي از اين مطالعه، ارزيابي اثرات استرس عدم تحرك بر بافت اپي ديديم در موش سوري مي باشد. در اين تحقيق تعداد 140 سر موش سوري نر بالغ به 7 گروه تيمار و 7 گروه شاهد به صورت تصادفي تقسيم شدند. در گروه هاي تيمار موش ها به ترتيب 1، 3، 7، 15، 30، 45 و 60 روز تحت استرس عدم تحرك قرار گرفتند. درگروه هاي شاهد حيوانات فقط جابه جا شدند. پس از اتمام دوره آزمايش، جهت بررسي ميزان هورمون هاي تستوسترون و كورتيزول نمونه خون و جهت مطالعات هيستولوژي و هيستومورفومتري نمونه هاي بافت اپي ديديم اخذ گرديد. داده‌ها به صورت ميانگين± انحراف معيار بيان شده و با روش آزمون تي وابسته مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. مقدار 05/0p < براي تعيين سطح معني‌دار بودن اختلاف بين گروه‌ها در نظر گرفته شد. نتايج اين مطالعه نشان داد كه ميزان هورمون تستوسترون تمامي گروه ها در مقايسه با گروه شاهد كاهش معني دار (05/0p < ) داشتند. ميزان كورتيزول در روزهاي 1، 3، 7 و 15 افزايش معني دار (05/0p < ) داشته، ولي در ساير گروه ها تفاوت معني دار مشاهده نشد. مطالعات بافتي نشان داد كه در گروه هايي كه 30، 45 و 60 روز تحت استرس بودند، در سه ناحيه سر، بدنه و دم اپي ديديم، قطر لوله كاهش و بافت بينابيني افزايش معني دار (05/0p < ) داشت. ضخامت اپي‌تليوم در ناحيه سر و بدنه در گروه هايي كه 15، 30، 45 و 60 روز تحت استرس بودند و در ناحيه دم در گروه هايي كه 30، 45 و60 روز تحت استرس بودند، كاهش معني داري (05/0p < ) داشت. نتايج اين مطالعه مويد اثرات سو استرس عدم تحرك بر بافت اپي ديديم مي باشد. با افزايش مدت استرس، اثرات جانبي افزايش مي يابد.